مى‌گويد: خدايا! انتقامم را مى‌گيرم، انتقامم را مى‌گيرم، هر چند با رفتن در آتش باشد. او آن اندازه خبيث است كه يكى از كنيزانش را كه از او فرزند دارد، زنده به گور مى‌كند، مبادا كه جايش را نشان دهد».[١]

١١٣٨. كتاب سليم بن قيس‌- در نامه امير مؤمنان عليه السلام به معاويه-: اى معاويه! پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به من خبر داده است كه امّتش محاسنم را از خون سرم رنگين مى‌كنند ... و فردى از نسل تو- كه شوم، ملعون، نابخرد، خشن، وارونه‌دل، بدخو و سختگير است و خداوند، رحم و شفقت را از دل او بركنده و از سوى مادر به قبيله كلب مى‌رسد و گويى او را مى‌بينم و اگر مى‌خواستم، نامش، ويژگى‌هايش و اين كه چندساله است را مى‌گفتم-، لشكرى را روانه مدينه مى‌كند و به آن وارد مى‌شوند و در كشتار و زشتكارى، زياده‌روى مى‌كنند و مردى پاك و پاكيزه از نسل من از او مى‌گريزد؛ كسى كه زمين را از عدل و داد پر مى‌كند، همان گونه كه از ظلم و ستم پر شده است، و من نام او را و اين را كه در آن روزگار، چند ساله است و نشانه‌اش چيست، مى‌دانم و او از نسل فرزندم حسين- كه فرزندت او را مى‌كُشد- است و او خونخواه پدرش (حسين) است.

او به مكّه مى‌گريزد و فرمانده لشكرِ روانه شده به مدينه، مردى پاك و پاكيزه از نسل مرا در «احجار الزيت»[٢] مى‌كُشد و آن لشكر به سوى مكّه مى‌رود- و من نام فرمانده و شمار و نام‌ها و نام اسب‌هايشان را مى‌دانم- و چون به البيداء[٣] وارد شوند و بر زمين قرار گيرند، خداوند، آنان را به زمين فرو مى‌برد. خداوند عز و جل فرموده است:

«و اگر [آنان‌] را ببينى، آن گاه كه هراسان شوند، ديگر [راه‌] گريزى نيست و از جايى نزديك فرو گرفته مى‌شوند»، [يعنى‌] از زير پاهايشان كه جز يك تن، كس ديگرى از

[١]. كمال الدين: ص ٦٥١ ح ١٠( با سند حسن مثل صحيح)، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٠٥ ح ٣٧.

[٢]. احجار الزيت، نام جايى در مدينه است كه نماز باران را در آن جا مى‌خوانده‌اند.

[٣]. بيدا، به معناى بيابان است و البيداء در اين جا، بيابان بزرگ ميان مكّه و مدينه است كه پس از ميقات ذوالحليفه آغاز مى‌شود.