دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٩ - ٢/ ١٨ و اين چند نشانه

ديده‌ات را به سوى آسمان، بالا ببر و بنگر كه خداوند عز و جل با مجرمان چه مى‌كند».[١]

١٤١٢. الغيبة، نعمانى- با سندش به نقل از احمد بن محمّد بن ابى نصر بزنظى-: شنيدم كه امام رضا عليه السلام مى‌فرمايد: «پيش از اين امر (قيام)، بُيوح است».

من معناى بيوح را نمى‌دانستم تا حج گزاردم و شنيدم عربى باديه‌نشين مى‌گويد:

امروز، روزى بُيوح است. به او گفتم: بُيوح، چه معنايى دارد؟

گفت: بسيار گرم و سوزان.[٢]

١٤١٣. دلائل الإمامة- با سندش به نقل از على بن ابراهيم بن مهزيار اهوازى، پس از نقل ماجراى ديدارش با امام زمان عليه السلام-: سپس فرمود: «اى فرزند مهزيار!» و دستش را دراز كرد [و فرمود:] «آيا خبر [آن واقعه بزرگ‌] را به تو بدهم؟ هنگامى كه كودك [بر تخت حكومت‌] بنشيند و مغربى بجنبد و عمّانى حركت كند و با سفيانى بيعت شود، به ولىّ خدا اذن داده مى‌شود و من ميان صفا و مروه با سيصد و سيزده مرد همسان، خروج مى‌كنم و به كوفه مى‌آيم و مسجدش را ويران مى‌كنم و آن را به شكل اوّلش بنا مى‌نهم و ساختمان‌هاى جبّاران را در پيرامون آن، ويران مى‌نمايم و با مردم، حج مى‌گزارم ... و منادى آسمانى، ندا مى‌دهد:" اى آسمان! هلاك كن و اى زمين! بگير"، و آن روز، كسى بر روى زمين نمى‌ماند، جز مؤمنى كه دلش را براى ايمان، خالص‌كرده باشد».

[١]. الكافى: ج ٨ ص ١٢٤- ١٢٦ ح ٩٥، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٦٥ ح ١٥٢.

[٢]. الغيبة، نعمانى: ص ٢٧١ ح ٤٤( با سند موثّق).