دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٣ - ٢/ ١٨ و اين چند نشانه

و هراس [در دل دشمن‌]، به فاصله يك ماه راه، پيشاپيش او و پشت سرش و راست و چپ او مى‌رود و فرشتگان مقرّب، رو به روى اويند و نخستين كسى كه پشت سرش مى‌آيد، محمّد صلى الله عليه و آله و سپس على عليه السلام است و شمشيرى از نيام كشيده به همراه دارد و خداوند روم، ديلم، سِند، هند، كابل شاه و خزر را برايش فتح مى‌كند.

اى ابوحمزه! قائم، قيام نمى‌كند، مگر با بيم شديد [مردم‌]، زلزله‌ها، فتنه و بلايى كه به مردم مى‌رسد و طاعون پيش از آنها، و شمشيرى برّان ميان عرب [كه آنان را به كشتن مى‌دهد] و درگيرى ميان مردم، پراكندگى در دينشان و دگرگونى احوالشان، تا آن جا كه برخى، از شرارت بسيار مردم و به جان هم افتادن آنها، صبح و شب، آرزوى مرگ مى‌كنند، و خروج قائم، به هنگام يأس و نااميدى مردم [از فَرَج و گشايش كارشان‌] است».[١]

١٣٩٧. الغيبة، نعمانى- با سندش به نقل از يحيى بن سالم-: امام باقر عليه السلام فرمود: «صاحب اين امر (قيام)، كم‌سن‌ترين و ناشناخته‌ترينِ ماست».

گفتم: اين، چه هنگام است؟

فرمود: «هنگامى كه قافله‌ها [خبر] بيعت با جوان را به هر سو ببرند و آن زمان، هر

[١]. الغيبة، نعمانى: ص ٢٣٤ ح ٢٢، مختصر بصائر الدرجات: ص ٢١٢، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٣٤٨ ح ٩٩.