در سال ٢٥٢ ق‌[١] و هنگام وفات پدرم، اين نوشته به دست شيخ محمّد بن غالب اصفهانى بيرون آمد. من تازه‌سال بودم و در نامه‌ام، براى زيارت مولايم ابا عبد اللَّه الحسين عليه السلام و شهيدان [كربلا]- كه رضوان خداوند بر ايشان باد-، اجازه خواسته بودم.

پاسخ نامه، چنين آمد: «به نام خداوند رحمتگر مهربان. هنگامى كه خواستى شهيدان را- كه رضوان خداوند بر ايشان باد- زيارت كنى، نزد پاهاى حسين عليه السلام كه همان قبر على اكبر، فرزند حسين- كه درودهاى خدا بر هر دوشان باد- است، رو به قبله بِايست- كه آن جا، محلّ [دفن‌] شهيدان عليهم السلام است- و با ايما و اشاره، به على اكبر عليه السلام خطاب كن و بگو:

سلام بر تو، اى نخستين كُشته از نسل بهترين بيرون آمده از نسل ابراهيم خليل!" خداوند، بر تو و پدرت درود فرستد، هنگامى كه در باره تو گفت: «خداوند، كسانى را كه تو را كُشتند، بكُشد! پسر عزيزم! چه گستاخ‌اند ايشان بر [خداى‌] رحمان و در پرده‌درى از حرمت پيامبر! دنيا پس از تو، ويران باد"».

گويى تو را مى‌بينم كه پيش رويش ايستاده‌اى و به كافران مى‌گويى:

" من، على بن حسين بن على‌ام.

به خانه خدا سوگند كه ما، به پيامبر صلى الله عليه و آله نزديك‌تريم.

آن قدر نيزه به شما مى‌زنم تا خم شود

و شما را در حمايت از پدرم، با شمشير مى‌زنم؛

شمشير زدنِ جوان هاشمى و عرب.

به خدا سوگند، فرزند حرام‌زاده، بر ما حكم نمى‌راند!".

تا آن كه مدّتت را به پايان بردى و خدايت را ديدار كردى.

گواهى مى‌دهم كه تو به خدا و پيامبرش نزديك‌ترى و تو فرزند پيامبر او،

[١]. علّامه مجلسى فرموده:« بدان كه در تاريخ روايت‌[ و توقيع‌]، اشكالى وجود دارد؛ زيرا چهار سال زودتر ازتولّد امام مهدى عليه السلام است. از اين رو، شايد تاريخ آن ٢٦٢ ق باشد[ و نه ٢٥٢ ق‌]. نيز ممكن است كه از سوى امام حسن عسكرى عليه السلام صادر شده باشد»؛ ليكن بايد توجّه داشت كه تاريخ ياد شده( ٢٥٢ ق) هم‌زمان با دوران امامت امام هادى عليه السلام( ٢١٢- ٢٥٤ ق) است. بنابر اين، سخن علّامه در مورد امكانِ نسبت دادن آن به امام حسن عسكرى عليه السلام نيز صحيح به نظر نمى‌رسد.