پيرامون آن را ويران مى‌كند و به سوى بصره حركت مى‌كند تا به دريايش مى‌رسد، و تابوت و عصاى موسى همراه اوست و چنان اراده مى‌كند و در بصره مى‌دمد و دريايى پديد مى‌آيد و آب، همه آن را فرا مى‌گيرد و جز مسجدش از آن باقى نمى‌ماند، مانند سينه كشتى كه از آب، بيرون و نمايان مى‌ماند.

آن گاه به سوى حروراء (روستايى در پشت كوفه) مى‌رود و آن را آتش مى‌زند و از دروازه بنى اسد حركت مى‌كند تا اين كه در [سرزمين‌] ثقيف- كه همان زراعت فرعون اند- نيز مى‌دمد [و آن جا را شعله‌ور مى‌كند] و سپس به سوى مصر مى‌رود و از منبر آن بالا مى‌رود و براى مردم سخن مى‌راند. پس، زمين از عدالت، شادمان مى‌شود و آسمان، بارانش را و درخت، ميوه‌اش را و زمين، گياهش را عطا مى‌كند و زمين، خود را براى زمينيان مى‌آرايد و حيوانات وحشى، چنان ايمن و آسوده‌خاطر مى‌شوند كه مانند چهارپايانشان در جادّه‌هاى زمين مى‌چرند، و دانش به دل‌هاى مؤمنان، راه مى‌يابد و مؤمنى نيست كه به دانش برادرش نيازمند باشد و آن روز، تأويل اين آيه محقّق مى‌شود:

«خداوند، هر يك را از گشايش خود، بى‌نياز مى‌كند» و زمين، اندوخته‌هايش را برايشان بيرون مى‌آورد و قائم عليه السلام مى‌گويد:" بخوريد. گوارايتان باد به پاداش آنچه در روزهاى گذشته پيش فرستاديد!"،[١] و مسلمانان در آن روزگار، بر دين و عقيده‌اى درست اند و به آنان اجازه سخن گفتن داده شده است و آن روز، تأويل اين آيه است: «و [فرمان‌] پروردگارت و نيز فرشتگان، صف به صف مى‌آيند».

و خداوند در آن روز، جز دين حقّش را نمى‌پذيرد. به هوش باشيد كه دين خالص، از آنِ خداوند است و در آن روز، تأويل اين آيه است: «آيا نديده‌اند كه ما آب را به سوى سرزمين بى‌گياه مى‌رانيم و با آن زراعتى پديد مى‌آوريم كه چهارپايان آنان و خودشان از آن مى‌خورند؟ آيا نمى‌بينند؟ و مى‌گويند: اگر راست مى‌گوييد، اين پيروزى [وعده داده شده به مؤمنان‌] كِى خواهد بود؟

بگو: در روز پيروزى، ايمان كافران به آنان سودى نمى‌رساند و مهلت هم نمى‌يابند. پس، از آنها روى بگردان و منتظر باش كه آنان نيز منتظرند» و از روز قيامش تا روز درگذشتش، سيصد و

[١]. اشاره به آيه ٢٤ از سوره حاقّه است.