دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٥ - ٢/ ١٨ و اين چند نشانه

مسلمانان به زور و غلبه گرفته‌اند و در آن روز، [عذاب‌هاى‌] فرو رفتن به زمين، پرتاب شدن و مسخ گشتن، بر آنها فرود مى‌آيند و در آن روز، تأويل اين آيه: «و آن [عذاب‌]، از ستمگران دور نيست» خواهد بود.

و منادى‌اى در ماه مبارك رمضان از سمت مشرق به هنگام طلوع خورشيد، ندا مى‌دهد:" اى اهل هدايت! گرد آييد" و منادى‌اى از سمت مغرب، پس از غروب خورشيد، ندا مى‌دهد:" اى اهل گم‌راهى! گرد آييد" و فرداى آن روز، هنگام ظهر، خورشيد، در هم پيچيده و تاريك و سياه مى‌گردد، و روز سوم، با بيرون آمدن جنبنده زمين، حق از باطل، جدا مى‌شود و روميان به سوى آبادى‌اى در ساحل دريا، كنار غار اصحاب كهف، پيش مى‌آيند و خداوند، آن جوانان را از غارشان به سوى آنان بر مى‌انگيزد و ميان ايشان، مردى است به نام تمليخا، و مرد ديگرى است به نام كمسلمينا كه هر دو، گواهانى مسلمان براى قائم عليه السلام هستند و قائم عليه السلام يكى از جوانان اصحاب كهف را به سوى روم روانه مى‌كند؛ ولى بدون موفّقيت باز مى‌گردد و آن ديگرى را روانه مى‌كند و او با پيروزى باز مى‌گردد و آن روز، تأويل اين آيه است: «و هر كه در آسمان‌ها و زمين است، خواه ناخواه، گردن نهاده فرمان اويند». سپس خداوند، دسته‌اى از هر امّتى را روانه مى‌كند تا آنچه را وعده داده شده بودند به ايشان بنمايد و آن روز، تأويل اين آيه است: «و روزى كه از هر امتى، دسته‌اى از آنان را كه نشانه‌هاى ما را دروغ مى‌خواندند، گرد مى‌آوريم و سپس باز داشته مى‌شوند» و باز داشته شدن، يعنى تپش [و اضطراب‌] دل‌هايشان.

و صدّيق اكبر با پرچم هدايت و شمشير ذو الفقار و چوب‌دستى [پيامبر صلى الله عليه و آله‌] حركت مى‌كند تا در سرزمينى كه دو بار به آن هجرت شده است- يعنى كوفه-، فرود آيد و مسجد آن را منهدم مى‌كند و بر پايه اوّلش بنا مى‌نهد و خانه‌هاى جبّارانِ‌