دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٥ - ٢/ ١٨ و اين چند نشانه

پيشرو كاروان، با اهل آن، بايد راست باشد و پراكندگان را گرد آورد و انديشه‌اش را به كار گيرد. كار برايتان شكافته و پوست كنده است، آن سان كه مهره را مى‌شكافند و پوست درخت را براى صمغش مى‌كَنَند.

اين هنگام، باطل در جاى خود، قرار مى‌گيرد و جهل بر مَركب‌هايش سوار مى‌شود و بيداد، فزونى مى‌گيرد و دعوتگر [به حق‌] اندك مى‌شود و روزگار، مانند درنده‌اى وحشى، حمله مى‌كند و شتر باطل، پس از خاموشى، نعره بر مى‌آورد و مردم بر گناه و بزهكارى، برادر و يار مى‌شوند و از دين، دورى مى‌كنند و بر دروغ، اتّفاق و با راستى، دشمنى دارند.

و چون چنين شود، فرزند، خشم پدر را بر مى‌انگيزد و باران [، كشت را] مى‌سوزاند و فرومايگان، درم مى‌افشانند و بزرگواران، تهى‌دست مى‌مانند و اهل آن روزگار، گرگ، فرمان روايانشان درنده، طبقه متوسّط آنها، طعمه آنان و نيازمندانِ آنها، مردگان اند. راستى، سر فرو كرده و دروغ، فراوان (/ گسترده) شده است. با زبان، دوستى مى‌كنند و به دل، دشمنى. فسق و فجور، مايه [افتخار و] نسب، و عفّت‌ورزى، مايه شگفتى است و به اسلام، پوستين واژگونه فرو مى‌پوشند [و آن را وارونه جلوه مى‌دهند]».[١]

١٣٧٦. الملاحم و الفتن‌- از آنچه سليلى در كتاب الفتن با سندش به نقل از محمّد بن عبد الرحمان، روايت كرده است-: امام صادق عليه السلام فرمود: «براى ما در بصره، حادثه بزرگى روى مى‌دهد و امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام فرمود» و آنچه را از حديث‌

[١]. نهج البلاغة: خطبه ١٠٨، بحار الأنوار: ج ٣٤ ص ٢٤٠.