دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٥ - ٢/ ١٦ خورشيدگرفتى و ماهگرفتگى در ماه رمضان

٢/ ١٦ خورشيدگرفتى و ماه‌گرفتگى در ماه رمضان‌

١٣٥٦. الكافى‌- با سندش به نقل از بدر بن خليل ازدى-: نزد امام باقر عليه السلام نشسته بودم كه فرمود: «دو نشانه، پيش از قيام قائم روى مى‌دهند كه از روزگار هبوط آدم عليه السلام به زمين تا كنون، اتّفاق نيفتاده‌اند: خورشيد گرفتگى در نيمه ماه رمضان و ماه گرفتگى در آخر آن».

مردى گفت: اى فرزند پيامبر خدا! روال طبيعى، اين است كه خورشيد در آخر ماه مى‌گيرد و ماه در نيمه آن!

امام باقر عليه السلام فرمود: «من مى‌دانم چه مى‌گويم؛ ولى آن دو، نشانه‌اى هستند كه از زمان هبوط آدم عليه السلام روى نداده‌اند».[١]

١٣٥٧. سنن الدار قطنى‌- با سندش به نقل از جابر-: امام باقر عليه السلام فرمود: «براى مهدى ما، دو نشانه است كه از زمان آفرينش آسمان‌ها و زمين، روى نداده‌اند: ماه در نخستين شب رمضان و خورشيد در نيمه آن مى‌گيرد كه از هنگامى كه خداوند، آسمان‌ها و زمين را آفريده است، تا كنون روى نداده است».[٢]

١٣٥٨. كمال الدين‌- با سندش به نقل از وَرد-: امام باقر عليه السلام فرمود: «دو چيز، پيش از اين امر (قيام)، روى مى‌دهد: ماه‌گرفتگى در پنج [شب مانده به آخر آن‌][٣] و خورشيدگرفتگى در پانزدهم و اين از هنگام هبوط آدم عليه السلام به زمين تا آن زمان نبوده است و

[١]. الكافى: ج ٨ ص ٢١٢ ح ٢٥٨، الغيبة، طوسى: ص ٤٤٤ ح ٤٣٩، الغيبة، نعمانى: ص ٢٧١ ح ٤٥، الخرائج و الجرائح: ج ٣ ص ١١٥٨( با عبارت مشابه)، بحار الأنوار: ج ٥٨ ص ١٥٣.

[٢]. سنن الدارقطنى: ج ٢ ص ٦٥ ح ١٠.

[٣]. خسوف در ميانه ماه و كسوف در اواخر ماه است و به قرينه حديث بعدى و حديث نخست اين بخش، پنج‌شب مانده به آخر ماه و نه پنج شب گذشته از آن به متن افزوده شد.