كوچك، بزرگ را احترام مى‌گذارد، خدا در آن زمان، مردى از نسل آن دو را بر مى‌انگيزد كه دژهاى گم‌راهى و دل‌هاى مُهر خورده را مى‌گشايد و در آخر الزمان، به كار دين، قيام مى‌كند، همان گونه كه در اوّل روزگار، من به آن پرداختم، و دنيا را از عدالت پر مى‌كند، همان گونه كه از ستم پر شده است.

اى فاطمه! اندوهگين مباش و گريه مكن، كه خداوند از من به تو مهربان‌تر و رئوف‌تر است و اين به خاطر موقعيت تو نزد من و جايگاهت در دل من است، و خداوند، تو را به همسرىِ شويت در آورد كه شريف‌ترين فرد خانواده‌ات است و بهترين مقام را دارد و مهربان‌ترينِ آنها به مردم است و عادلانه‌ترين رفتار را با همه آنها دارد و بيناترينِ آنها به قضاوت است و از خدايم خواسته‌ام كه تو نخستين كسى باشى كه خداوند از ميان خاندانم به من ملحق مى‌كند».

هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله قبض روح شد، فاطمه- كه خدا از او خشنود باد- تنها هفتاد و پنج روز پس از او زنده ماند و خداوند، او را به پيامبر صلى الله عليه و آله ملحق نمود.[١]

١٣٣١. كفاية الأثر- با سندش به نقل از جابر بن عبد اللَّه انصارى-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در بيمارى پايان عمرش بود كه فاطمه عليها السلام نزد سرش، حاضر و صدايش به گريه بلند شد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله چشمش را به سوى او بالا آورد و فرمود: «دختر عزيزم! چه چيزى تو را به گريه انداخته است؟».

فاطمه گفت: از تباهىِ پس از تو بيم دارم، اى پيامبر خدا!

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «دختر عزيزم! گريه مكن كه خداوند، هفت چيز به ما اهل بيت داده است كه نه به كسى پيش از ما داده و نه به كسى بعد از ما مى‌دهد: ما خاتم پيامبران و محبوب‌ترينِ مردم را نزد خداوند عز و جل داريم، كه همان پدرت است، و وصىّ من، بهترينِ وصيّان و دوست داشتنى‌ترينِ آنها نزد خداى عز و جل است و او همان‌

[١]. المعجم الكبير: ج ٣ ص ٥٧ ح ٢٦٧٥، تاريخ دمشق: ج ٤٢ ص ١٣٠؛ ذخائر العقبى‌: ص ٢٣٥؛ كشف الغمّة: ج ٣ ص ٢٥٨، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٧٨ ح ٣٧.