دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٣٩ - ١/ ١ - ١٠ گزارشهاى پراكنده
فرمود: «هرگز! خداوند، ظهور او را در وقتى كه شيعيان ما بدانند، قرار نمىدهد».
گفتم: اى سَرور من! چرا اين گونه است؟
فرمود: «چون آن، زمانى است كه خداوند متعال فرموده است: «از تو آن زمان را مىپرسند كه كِى فرا مىرسد. بگو: تنها خدايم آن را مىداند و كسى جز او به گاه فرا رسيدن وقتش، پرده از آن بر نمىدارد. [آن] در آسمان و زمين، سنگين است» تا آخر آيه ....
سپس جنبنده[١] ميان ركن [حجر الأسود] و مقام [ابراهيم] پديدار مىشود و بر صورت مؤمن، مؤمن و بر صورت كافر، كافر نوشته مىشود. سپس سفيانى آشكار مىشود و لشكرش را به سوى عراق روانه مىكند و آن جا و بغداد را ويران و با خاك يكسان مىكند و كوفه و مدينه را خراب مىكند و استرهايشان در مسجد پيامبر خدا سرگين مىاندازند و لشكر سفيانى، آن زمان و پس از خراب كردن دنيا، سيصدهزار نفرند، سپس به سوى بيداء مىرود و آهنگ مكّه مىكند تا كعبه را ويران كند.
هنگامى كه به بيداء مىرسد و شب را در آن جا مىخوابد، بانگ زنندهاى بر آنها فرياد بر مىآورد:" اى بيداء! آنان را هلاك كن" و زمين، آنها را با اسبانشان مىبلعد و تنها دو تن مىمانند و فرشتهاى فرود مىآيد و سر آن دو را به پشت مىگرداند و [به يكى از آنها] مىگويد:" اى بشير! به سوى مهدى برو و هلاكت لشكر سفيانى را به او
[١]. دابّة( جنبده) اشاره دارد به آنچه در آيه ٨٢ از سوره نمل آمده است:« و چون وعده عذاب بر آنان واقع شود، جنبندهاى از زمين را برايشان بيرون مىآوريم تا با آنان سخن بگويد ...». تفسير نمونه( ج ١٥ ص ٥٥٤) پس از بررسى واژه« دابة» و نقل احاديثى، در پايان آورده است: در يك جمعبندى به اين جا مىرسيم: از يكسو واژه« دابّه» بيشتر در غير انسانها به كار مىرود( هر چند در قرآن كراراً در مفهوم اعم و يا در مورد انسانها استعمال شده) و از سوى ديگر، قرائن متعدّدى در خود آيه وجود دارد و روايات فراوانى در تفسير آيه وارد شدهاند كه نشان مىدهد: منظور از« دابّة الأرض» در اين جا انسانى است بسيار فعّال، مشخّص كننده خطّ حق و باطل، مؤمن و منافق و كافر؛ انسانى است كه در آستانه رستاخيز، ظاهر مىشود و خود، يكى از آيات عظمت پروردگار است( همين دانشنامه: ص ٢٣٩ ح ١٢٩٧ و ص ٣٤١ ح ١٣٨١ و ص ٣٤٧ ح ١٣٨٢.