خداوند و ارحم‌الراحمین بودن خداوند خیلی بیشتر از ما پی برده بودند، ولی در عین حال می‌بینیم که آنها بیشتر از ما دم از خوف خدا و مسئولیت در مقابل ذات پروردگار می‌زنند. همه سخنانشان متوجه خداست. همه سخنانشان متوجه قیامت و آینده است. همه سخنانشان متوجه این است که ما در مقابل خدای تبارک و تعالی وظیفه و تکلیف و مسئولیت داریم. سیره همه ائمه اطهار همین طور بود. علی (ع) در وقتی که ضربت خورده و در بستر افتاده است می‌گوید: همین الانِ مرا ببینید، امروزِ من را با دیروزم مقایسه کنید و عبرت بگیرید. من دیروز آدم سالمی بودم و در میان شما ]راه [می‌رفتم و قدرت هر کاری را داشتم، ولی امروز در اینجا افتاده‌ام و اگر بخواهم کاری بکنم دیگر نیرویش از من گرفته شده است. پس بیایید از همین وضع من پند و اندرز بگیرید و از این فرصتی که الان دارید استفاده کنید.

ابا عبدالله (ع) جناب مسلم بن عقیل را قبلا به کوفه فرستاده بودند. روزی که اباعبدالله از مکه به طرف کوفه حرکت کردند همان روزی بود که مسلم در کوفه شهید شد. حضرت از افرادی که در بین راه با آنها برخورد می‌کردند اخبار و احوال را می‌پرسیدند و اصحاب حضرت هم خیلی علاقه‌مند بودند که بفهمند در کوفه چه خبر است. در یکی از منازل بین راه، دو سوار را دیدند که از طرف کوفه می‌آیند. حضرت جلو اسب را قدری نگه داشتند که آنها هم ببینند و بایستند تا با هم صحبت کنند. آنها حضرت را شناختند و نخواستند که با ایشان رو برو شوند و صحبتی کنند، لذا زدند و از کنار راه دور شدند. حضرت هم که احساس کردند اینها مایل نیستند، راهشان را ادامه دادند.

یک مرد اسدی (یعنی از قبیله بنی‌اسد) که از اصحاب حضرت بود، اعمال حجش را انجام داده بود و به سرعت پشت سر ابا عبدالله حرکت