می‌شود. هرچه انسان یاد می‌گیرد، غذای روح اوست. هر علمی برای انسان، غذای روح است، بلکه هرچه انسان می‌بیند یا می‌شنود و در حافظه‌اش باقی می‌ماند، روح او از آن تغذیه می‌کند. به قول مولوی : آدمی فربه شود از راه گوش. یعنی غذای روحی از راه گوش وارد می‌شود و انسان از همین چاق می‌شود.

از طرف دیگر، همان طور که غذای حلال داریم و غذای حرام (از نظر شرعی)، غذای طبی داریم و غذای غیرطبی، غذای مسموم[١] داریم و غذای غیرمسموم، افکار و اندیشه‌هایی که انسان در روحش جذب می‌کند، عینا همین گونه است. یعنی فکر و اندیشه‌ای این گونه است که وقتی وارد روح انسان می‌شود به او حیات می‌دهد و مثل بارانی که به زمینی مستعد ببارد، حیات‌بخش است و فکر و اندیشه دیگری این گونه است که وقتی وارد روح انسان شد، مثل یک غذای سمّی روح انسان را مسموم می‌کند. این که امروزه می‌گویند: «افکار مردم را مسموم کرده‌اند» اصلش درست است (کاری نداریم در چه موردی به کار می‌برند) یعنی اصل این مطلب که فکر انسان گاهی مسموم می‌شود و مزاج فکری او از تعادل خارج می‌شود، درست است.

اینجاست که اگر کسی حساب کند می‌بیند که تغذیه جامعه ما صد برابر مقداری که از نظر جسمانی خراب است، از نظر روانی خراب است. ما می‌گوییم: روغنها تقلّبی شده! گوشتها یخ‌زده و فاسد شده! یک زردچوبه سالم، یک فلفل سالم پیدا نمی‌شود! درست است؛ ولی شما نگاه کنید! رادیو و تلویزیون انسانها را تغذیه می‌کند؛ همچنین سینماها،

[١] . انسان غذای مسمومی می‌خورد، بعد آن غذای مسموم جذب بدنش می‌شود و چقدر ناراحتی ايجاد می‌كند،مخصوصا اگر سمّش زياد باشد و وارد خون شود، احيانا ممكن است مهلك باشد.