اِذَا السَّماءُ انْفَطَرَتْ. وَ اِذَا الْکواکبُ انْتَثَرَتْ. وَ اِذَا الْبِحارُ فُجِّرَتْ. وَ اِذَا الْقُبورُ بُعْثِرَتْ. عَلِمَتْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ وَ اَخَّرَتْ. یا اَیهَا الاِْنْسانُ ما غَرَّک بِرَبِّک الْکریمِ. الَّذی خَلَقَک فَسَوّیک فَعَدَلَک. فی اَی صورَةٍ ما شاءَ رَکبَک[١] .

سوره مبارکه انفطار است. این سوره هم از سور مکیه است و مانند دیگر سوره‌های هم‌آهنگ با این سوره (مثل سوره اِذَا الشَّمْسُ کوِّرَتْ) ناظر به امر قیامت و تذکر به قیامت است؛ بلکه آن جمله اساسی که بر روی آن تکیه شده است، در هر دو سوره یکی است. در سوره اِذَا الشَّمْسُ کوِّرَتْ

[١] . انفطار / ١ ـ ٨ .