و من کلام له علیه‌السلام قاله عند تلاوته «یا اَیهَا الاِْنْسانُ ما غَرَّک بِرَبِّک الْکریمِ» : اَدْحَضُ مَسْئولٍ حُجَّةً، وَ اَقْطَعُ مُغْتَرٍّ مَعْذِرَةً، لَقَدْ اَبْرَحَ جَهالَةً بِنَفْسِهِ[١] ...

می‌فرماید: ]این آیه [قوی‌ترین دلیلها و شکننده‌ترین حجتهای الهی ]است.[ خدا با این کلمه حجت را تمام کرده که هیچ وقت کرمش را وسیله و عذری قرار ندهیم. وَ اَقْطَعُ مُغْتَرٍّ مَعْذِرَةً. این آیه عذر هر مغروری را از همه جا بیشتر قطع کرده. یا اَیهَا الاِْنْسانُ ما جَرَّأک عَلی ذَنْبِک. ای انسان! چه چیز تو را این قدر جری کرده بر گناهت؟! وَ ما غَرَّک بِرَبِّک، وَ ما آنَسَک بِهَلَکةِ نَفْسِک. چه چیز تو را به پروردگارت مغرور کرده؟! چقدر خوشت می‌آید خودت را هلاک کنی و تباه کنی! اَما مِنْ دائِک بُلولٌ، اَمْ لَیسَ مِنْ نَوْمَتِک یقَظَةٌ. آیا این درد تو دوایی ندارد؟! این خواب تو بیداری ندارد؟!

اَما تَرْحَمُ مِنْ نَفْسِک ما تَرْحَمُ مِنْ غَیرِک. چرا دلت به حال خودت نمی‌سوزد؟! چرا در زمینه اموری که برای دیگران رخ می‌دهد دلسوزی می‌کنی، ولی دلت به حال خودت نمی‌سوزد؟! اَوْ تَرَی الْـمُبْتَلی بِاَلَمٍ یمِضُّ جَسَدَهُ فَتَبْکی رَحْمَةً لَهُ، فَما صَبَّرَک عَلی دائِک. اگر آدم بیچاره‌ای را ببینی که دچار بیماری و درد و ناراحتی است، به حال او گریه می‌کنی، پس چرا به حال خودت گریه نمی‌کنی؟! تو خودت گاهی بدتر از او گرفتار هستی و به حال خودت گریه نمی‌کنی. فَما صَبَّرَک عَلی دائِک. چقدر به درد خودت صبور هستی! وَ جَلَّدَک بِمُصابِک. چرا تجلّد داری؟! (تجلّد به معنای صبر و به روی خود نیاوردن است.) وَ عَزّاک عَنِ الْبُکاءِ عَلی نَفْسِک وَ هِی

[١] . نهج‌البلاغه، خطبه ٢٢١.