انفطار می‌فرماید: وَ اِنَّ عَلَیکمْ لَحافِظینَ. کرامآ کاتِبینَ. بر شما حافظان و نگهبانانی است و آنها نویسندگانی بزرگوار هستند. یعنی نه تنها ما محفوظ هستیم، تمام اعمال ما هم اعم از نیک و بد محفوظ است.

از اینجا تناسب قسمِ به آسمان و آینده و ظاهر شونده در شب (یعنی ستاره غایب‌شده و بعد ظاهرشده در شب) با مُقْسَمٌ علیه که آیه اِنْ کلُّ نَفْسٍ لَمّا عَلَیها حافِظٌ می‌باشد، روشن می‌شود. یعنی شما خیال می‌کنید وقتی مُردید، نیست و نابود می‌شوید و دیگر در صفحه این عالم و آسمان این عالم برگشت و طلوع دوباره‌ای ندارید، ولی اشتباه می‌کنید. همان طور که آن ستاره که غروب می‌کند، از چشم شما غروب کرده و پنهان شده ولی معدوم نشده است، هر مرگی غروبی است و این غروب پشت سرش طلوعی هست. از نظر اعمالِ انسان نیز مطلب همین طور است. اعمال انسان در دیدِ دنیایی یک سلسله امور گذشته و فراموش‌شده و تمام‌شده‌ای است که پرونده‌اش بسته شده است[١] ولی از نظر الهی آیا کاری و عملی هست که پرونده‌اش بکلی بسته شود؟ غروب کند و دیگر طلوعی نداشته باشد؟ هرگز، بلکه تمام اعمال انسان مثل ستاره‌هایی که بعد از مدتی پنهان شدن دوباره در شب در فضای آسمان طلوع می‌کنند، در فضای معنوی و روحی و نفسانی انسان، روزی طلوع خواهند کرد و تمام گذشته‌ها دوباره زمانِ حاضر می‌شوند و بروز می‌کنند. پس شما قصه این ستاره‌ای را که غروب کرده و مخفی شده و در شب دوباره ظاهر می‌شود و سر از افق برمی‌آورد، نمونه‌ای بگیرید در نظام عالم برای خودتان و اعمال خودتان.

[١] . يك كار خوب يا بدی كه انسان كرده، در ميان مردم بعد از مدتی فراموش می‌شود و اصلا يادی از آننمی‌شود، كأ نّه ديگر تمام شد. واقعا هم از نظر بُعد دنيايی، يك كارهايی تمام می‌شود و اصلا پرونده آنها درزندگی انسان بكلی بسته می‌شود.