نه این که از زندگی اعراض کرده باشد[١] ، ولی باید ببینیم که قرآن تا چه حدی و به چه شکلی برای زندگی اهمیت قائل است و به اصطلاح امروز جهان‌بینی قرآن چگونه است.

توجه به قیامت در قرآن

وقتی که ما به قرآن توجه می‌کنیم، می‌بینیم که اهمّ مسائل در قرآن توجه به قیامت است. امیرالمؤمنین علی (ع) در سه جمله (و چه جملات بزرگی است!) گویی مقاصد قرآن را به اشاره بیان کرده‌اند، می‌فرمایند: رَحِمَ اللهُ امْرَءآ عَلِمَ مِنْ اَینَ وَ فی اَینَ وَ اِلی اَینَ. یعنی رحمت خداوند شامل حال کسی باد که بداند و بفهمد که از کجا، در کجا و به سوی کجاست. اگر انسان این سه امر را بداند و به آنها مؤمن باشد، همه چیز برای او درست می‌شود. انسان خودش را در این دنیا می‌بیند و چون خدا به او فکر و اندیشه داده است[٢] ، در درجه اول باید فکر کند که از کجا آمده‌ام و الان در کجا هستم و به کجا باید بروم[٣] ؟ از کجا و در کجا و به کجا؟ در این سه، از همه مهمتر «به کجا؟» است، چون مربوط به آینده انسان است. البته آینده و حال و گذشته، همه به یکدیگر مربوط است، ولی آنچه که بیشتر به انسان تعلق دارد آینده اوست که رو به سوی آن دارد.

[١] . چون قرآن راه آخرت را از متن دنيا انتخاب می‌كند (مقصودم دنيا به معنی زندگی است، نه دنيا به معنی بديها وصفات رذيله مثل حرص و كبر و طمع و غيره).

[٢] . انسان مثل حيوان نيست كه فكر و انديشه‌ای نداشته باشد و در مورد مبدأ و منشأش فكر نكند.

[٣] . فرض كنيد انسانی در خانه‌اش خواب است. بدون اين كه بيدار شود، او را بلند كنند و در اتومبيل يا هواپيمايیبيندازند و بعد او را ببرند در بيابانی رها كنند. وقتی كه بيدار شود و خودش را يكدفعه در چنين فضايی ببيند،اولين چيزی كه به آن فكر می‌كند اين است كه اينجا كجاست؟ من را از كجا آورده‌اند؟ و به كجا بايد بروم؟