نظیر این تقسیم بندی انسانها به سه گروه که در قرآن است، به تعبیر دیگری در حدیث آمده است. می‌فرماید: اَلدُّنْیا حَرامٌ عَلی اَهْلِ الاْخِرَةِ وَ الاْخِرَةُ حَرامٌ عَلی اَهْلِ الدُّنْیا وَ کلاهُما حَرامانِ عَلی اَهْلِ اللهِ. «دنیا (یعنی دنیاپرستی) حرام است بر اهل آخرت، و آخرت حرام است بر دنیاپرستان و هر دوی اینها (یعنی پرستش و خواستن اینها) حرام است بر اهل الله.» اهل الله همان مقربین هستند، اهل الآخره همان ابرار هستند و اهل الدنیا همان فجار هستند. اهل الآخره مردمی هستند که واقعا کار می‌کنند و زحمت می‌کشند تا در آخرت خدای متعال به آنها لطف و تفضل کند و نعمت و بهشت بدهد. اینها گاهی کارهایی می‌کنند که بالاتر از حد بهشت است و محض رضای خداست که این می‌شود همان مِزاجُهُ مِنْ تَسْنیمٍ؛ یعنی از آن سرچشمه‌ای که مقربین همیشه از آن می‌نوشند و از آن سرچشمه‌ای که علی بن ابی طالب همیشه از آن می‌نوشد (و هیچ وقت

[١] . در تفسير آيه فَلْيَنْظُرِ الاِْنْسانُ اِلی طَعامِهِ از سوره عبس، گفتيم كه ظاهر آيه اين است كه انسان در غذاهايی كهمی‌خورد فكر و دقت كند، به اين معنا كه ببيند ريشه اين غذاها چيست و از كجا می‌آيد؛ يعنی در عالم خلقتفكر كند و درس بياموزد. همچنين گفتيم كه در روايات برای اين آيه علاوه بر اين معنا (كه حتما مقصود است)معنی ديگری هم به عنوان بطن آيه ذكر كرده‌اند و آن اين است كه انسان بايد در غذاهای روحی‌ای كه می‌خوردفكر و دقت كند؛ چون انسان همان طور كه جسما، دائما در حال تغذيه است، روحا نيز در حال تغذيه است؛يعنی آنچه كه بر روح انسان وارد می‌شود به منزله غذاها و آبهايی است كه ]بدن[ انسان با آنها پرورش پيدامی‌كند. اين بود كه فرمودند: انسان بايد در معلوماتی كه كسب می‌كند و در اطلاعاتی كه به دست می‌آورد و درغذاهای روحی‌ای كه جزء روحش می‌شود، دقت كند.