کلّا بَلْ رانَ عَلی قُلوبِهِمْ ما کانوا یکسِبونَ. می‌فرماید: این زبانِ فکر و فطرتِ تو نیست که این حرف را می‌زند، این زبانِ آن گناهانی است که اثرش روی قلب تو نشسته؛ این تو نیستی که این حرف را می‌زنی، آن گناهانِ متراکم شده در روح توست که این حرف را می‌زند. کلّا یعنی بس کن! می‌خواهیم سخن دیگر بگوییم. بَلْ رانَ عَلی قُلوبِهِمْ ما کانوا یکسِبونَ. آنچه کسب کرده‌اند بر روی دلهای آنها زنگار آورده است[١] . در اینجا قرآن عمل انسان را «کسب» می‌گوید و این حرفِ خیلی عجیبی است. انسان خیال می‌کند وقتی عمل می‌کند فقط انرژی‌ای مصرف کرده و یک چیزی داده، نمی‌داند که به ازای آن انرژی که مصرف کرده یک چیزی هم می‌گیرد و با عملِ خودش تأثیر متقابل دارد؛ یعنی انسان خیال می‌کند که خودش عامل و علت است و عملش معمول و معلول، در حالی که قرآن می‌گوید: در همان حال، عملت عامل است و تو معمول و همان طوری که تو عمل را می‌آفرینی، عمل هم تو را می‌آفریند و در تو چیزی می‌آفریند،

[١] . «رَين» يعنی زنگار.