اَعَزُّ الاَْنْفُسِ عَلَیک. چه چیز تو را منع کرده است از این که بر خودت بگریی در حالی که خودت را از هر کس دیگری بیشتر دوست داری؟! وَ کیفَ لایوقِظُک خَوْفُ بَیاتِ نِقْمَةٍ وَ قَدْ تَوَرَّطْتَ بِمَعاصیهِ مَدارِجَ سَطَواتِهِ فَتَداوَ مِنْ داءِ الْفَتْرَةِ فی قَلْبِک بِعَزیمَـةٍ وَ مِنْ کرَی الْغَفْلَةِ فی ناظِرِک بِیقَظَةٍ وَ کنْ لِلّهِ مُطیعآ وَ بِذِکرِهِ آنِسآ وَ تَمَـثَّلْ فی حالِ تَوَلّیک عَنْهُ اِقْبالَهُ عَلَیک... خطبه مفصلی است که اگر بخواهیم همه‌اش را بخوانیم یکی دو ساعت طول می‌کشد[١] ، ولی همه خطبه در این زمینه است که هیچ وقت نباید کرم الهی سبب این شود که انسان مغرور شود و بعد به واسطه این غرورش امر الهی را اطاعت نکند؛ اوامر الهی را ندیده بگیرد و نواهی الهی را نشنیده بگیرد، به بهانه اینکه مولا کریم است. پس این یک وسوسه شیطانی بیش نیست.

ذکر مصیبتی از اباعبدالله (ع)

به مناسبت اینکه ایام مصیبت نزدیک است، در این روزها حتما باید یادی هم از وجود مقدس اباعبدالله (ع) بشود. اگر بنا بود که اعتماد و رجاء به کرم الهی علت عمل نکردن باشد، آیا ما بیشتر کرم الهی را می‌شناسیم یا ائمه اطهار؟ آیا آنها بیشتر به کرم الهی و رحمت الهی پی برده‌اند یا ما؟ و از طرف دیگر آیا آنها بیشتر به مسئله عَلِمَتْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ وَ اَخَّرَتْ عالمند یا ما؟ آیا آنها بهتر می‌دانند چه پیش فرستاده‌اند و چه پس فرستاده‌اند یا ما؟ قطعا آنها بهتر می‌دانند، پس چرا آنها هیچ وقت تاب نداشته‌اند؟ چرا آنها هیچ وقت آرام نداشته‌اند؟ آنها خیلی بهتر از ما خدا را شناخته بودند، به کریم بودن خداوند و به اکرم‌الاکرمین بودن

[١] . ]در جلسه بعد استاد درباره اين خطبه توضيح بيشتری می‌دهند.[