فَلْینْظُرِ الاِْنْسانُ اِلی طَعامِهِ. اَنّا صَبَبْنَا الْماءَ صَبّآ. ثُمَّ شَقَقْنَا الاَْرْضَ شَقّآ. فَاَنْبَتْنا فیها حَبّآ. وَ عِنَبآ وَ قَضْبآ. وَ زَیتونآ وَ نَخْلا. وَ حَدائِقَ غُلْبآ. وَ فاکهَةً وَ اَبّآ. مَتاعآ لَکمْ وَ لاَِنْعامِکمْ[١] .

در جلسه پیش راجع به آیه کریمه فَلْینْظُرِ الاِْنْسانُ اِلی طَعامِهِ مقداری توضیح دادیم. عرض کردیم که ظاهر این آیه به حسب سیاق (چه به آیات قبل از آن نگاه کنیم و چه به آیات بعد) دعوت به نظر و تفکر در اموری است که مایه تعیش و تغذیه انسان است. آیات بعد بیان می‌کند که

[١] . عبس / ٢٤ ـ ٣٢.