از اینجا معلوم می‌شود که مطفّفین از نظر قرآن جزو فجّار هستند، چون قرآن آنها را فاجر خوانده. امیرالمؤمنین در ایام خلافتشان گاهی آن دِرّه و تازیانه‌ای که داشتند برمی‌داشتند و در کوچه‌ها و خیابانها می‌گشتند. گاهی به بازار می‌آمدند و فریاد می‌کشیدند: اَلتّاجِرُ فاجِرٌ اِلّا مَنْ اَعْطی بِحَقٍّ وَ اَخَذَ بِحَقٍّ (تاجر، فاجر است مگر اینکه به حق بدهد و به حق بگیرد). اینجا هم قرآن کاسبهایی را که به حق نمی‌دهند[١] فاجر نامیده است و فرموده: نوشته اینها در سجّین است. بعضی این جمله (اِنَّ کتابَ الْفُجّارِ لَفی سِجّینٍ) را این طور تفسیر کرده‌اند: «سرنوشت اینها سجّین است» چون مقصود از مکتوب، همان عملِ ]نوشته شده[ است و نوشتن عمل هم غیر از نوشتن روی کاغذ است، در آنجا حقیقت عملشان تجسم پیدا می‌کند. ]پس معنی چنین می‌شود :[ اینها و اعمالشان در سجّین هستند.

معنی سجّین

«سجّین» از ماده «سِجْن» است و «سِجْن» یعنی زندان. اگر در زبان عرب لغتی بر وزن «فِعّیل» بیاید معنایش مبالغه است، مثل وزن «فَعّال» که برای مبالغه است. مثلا یک وقت می‌گویند «فلانی شارب الخمر است»، این بیش از این نمی‌رساند که فلانی شرابخوار است. ولی یک وقت می‌گویند «فلانی شرّاب الخمر است» یعنی خیلی شراب می‌خورد، یا می‌گویند «شِرّیب است»، این هم یعنی آدمِ خیلی شرابخوار و دائم الخمری است. «سجّین» آن زندانِ خیلی زندان را می‌گویند کما اینکه در نقطه مقابل، «علّیون» یعنی آن بالای خیلی بالا.

[١] . به حق می‌گيرند ولی به حق نمی‌دهند.