آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١١٨
پس اگر دستوری به تو میدهد و امری میکند، این هم اقتضای کرم اوست و میخواهد راه را به تو بنمایاند.
در آیات بعد، به سابقه کرم پروردگار درباره انسان اشاره میکند و میفرماید: اَلَّذی خَلَقَک پروردگار کریم تو همان است که تو را آفرید و از عدم به وجود آورد، که تو در ذات خود نیستی محض بودی. فَسَوّیک علاوه بر اینکه تو را هست کرده است، تو را تسویه نیز کرده است. کلمه «تسویه» در قرآن به تعبیرهای مختلفی آمده است. در سوره سَبِّحِ اسْمَ میفرماید: اَ لَّذی خَلَقَ فَسَوّی[١] . عرب وقتی میگوید «سَوِی» یعنی «اِسْتَقامَ» یعنی استقامت پیدا کرد و هر گونه اعوجاج و کجی از او رفع شد[٢] . خدای متعال به انسان خطاب میکند: ای انسان! (مخاطب، همه انسانها هستند نه یک فرد معین) پروردگار در خلقت تو استقامت به کار برد و هیچ اعوجاجی در خلقت تو وجود ندارد. تو نیاز به اعضا و جوارح داری، احتیاج به شنوایی و بینایی و بویایی داری، احتیاج به عضوی داری که با آن اشیاء را بگیری و بدهی و احتیاج به عضو دیگری داری که با آن نقل مکان کنی، خداوند هر یک از اینها را در جای مناسب خودش قرار داد. آیا میتوان حتی در مجسمهای، مثلا محل چشم را عوض کرد و بعد گفت: اگر چشم انسان اینجا بود بهتر بود؟! یا برای چشم بهترین جا انتخاب شده است، برای دست و پا بهترین و مناسبترین جا انتخاب شده است و همچنین برای مغز و اعصاب و برای قلب. این است معنای
[١] . اعلی / ٢.
[٢] . مثلا يك معمار ممكن است ساختمانی را طوری بسازد كه در جاهايی از آن كجی و معوجی وجود داشته باشدو ممكن است آن را طوری بسازد كه به هيچ جايش نتوان عيب گرفت.