فیلمها، روزنامه‌ها و نطقها. کتابهایی که انسان در طول عمرش می‌خواند، دائما از آنها تغذیه می‌شود. آنوقت شما ببینید در میان این تغذیه‌ها چه مقدارش تغذیه سالم و حیات‌بخش است و چه مقدارش تغذیه ناسالم و مسموم‌کننده است.

حدیثی است از امیرالمؤمنین علی (ع)، که خیلی حدیث عجیبی است. می‌فرماید: ما لی اَرَی النّاسَ اِذا قُرِّبَ اِلَیهِمُ الطَّعامُ لَیلا تَکلَّفوا اِنارَةَ الْمَصابیحِ لِیبْصِروا ما یدْخِلونَ بُطونَهُمْ وَ لایهُمّونَ بِغِذاءِ النَّفْسِ بِأنْ ینیروا مَصابیحَ اَلْبابِهِمْ بِالْعِلْمِ لِیسْلَموا بِهِ لَواحِقَ الْجِهالَةِ وَ الذُّنوبِ فِی اعْتِقاداتِهِمْ وَ اَعْمالِهِمْ[١] . می‌فرماید: چرا مردم این گونه‌اند که اگر شب تاریکی باشد و آنها را بر سر یک سفره بنشانند، تا وقتی که چراغی روشن نکنند دست به این سفره نمی‌برند، چطور مردم در غذای جسمانی دقیق‌اند (باید هم دقیق باشند) ولی در غذای روحانی دقیق نیستند؟!

اهتمام آخوند ملّا عباس تربتی نسبت به غذای روح مردی بود در خراسان به نام مرحوم حاج‌آقا آخوند ملّا عباس تربتی (پدر آقای راشد) که بسیار مرد باتقوا و فوق‌العاده‌ای بود و با مرحوم پدر ما خیلی دوست بودند. آقای راشد نقل می‌کرد که در سنه هجده که پدر ایشان به تهران آمده بود[٢] ، گاهی که به خیابان می‌رفتیم، ]اگر چیزی به ایشان نشان می‌دادند[ مثلا می‌گفتند: این خیابان را خراب کرده‌اند، اینجا چنین است، آنجا را ببینید... هرچه می‌گفتند، ایشان سرش را بلند نمی‌کرد و نگاه نمی‌کرد. گفتم: چرا نگاه نمی‌کنید؟ گفت: چون فایده‌ای به حال من ندارد. به همان اندازه که نگاه کنم توجهم جلب می‌شود و آن مطلب

[١] . شرح نهج‌البلاغه ابن ابی‌الحديد، ج ٢٠ / ص ٢٦١.

[٢] . ايشان به قم هم آمده كه اتفاقا به حجره ما آمد.