ثُمَّ اِنَّهُمْ لَصالُوا الْجَحیمِ. ثُمَّ یقالُ هذَا الَّذی کنْتُمْ بِهِ تُکذِّبونَ. این مطفّفهای مکذّب معتدی اثیم که دلهایشان زنگار گرفته و محجوب از پروردگارشان هستند، به کجا می‌روند؟ می‌فرماید: اینها فرورفته سوخته رسیده در جهنم خواهند بود، و به آنها گفته می‌شود: این است آن چیزی که شما تکذیب می‌کردید. تا اینجا این قسمت از آیات تمام شد و بعد از این مسئله «کتاب الابرار» مطرح می‌شود.

آیه دیگری که اشاره به تأثیر عمل دارد

در قرآن آیه دیگری هم هست که تأثیر فوق‌العاده عمل را ذکر می‌کند. می‌فرماید: ثُمَّ کانَ عاقِبَةُ الَّذینَ اَساءُوا السّوأی اَنْ کذَّبوا بِایاتِ اللهِ[١] . پایان کار کسانی که بد کرده‌اند این است که آیات پروردگار را تکذیب می‌کنند[٢] ؛ یعنی فساد عملی به فساد اعتقادی کشیده می‌شود و منجر به فساد اعتقادی می‌شود. انسان نباید اشتباه کند و بگوید: «من اگر عملم بد است دلم و نیتم و عقیده‌ام خوب است»، قرآن این را قبول ندارد. این که با وجود عمل بد، عقیده درست باشد برای مدت کمی درست است ولی پایان عملِ بد، عقیده فاسد است.

این آیه را حضرت زینب (سلام الله علیها) خطاب به یزید پسر معاویه خوانده است. یزید کارش به جایی کشیده بود که اظهار می‌کرد و داد می‌کشید که این حرفها دروغ است، نه خبری آمده و نه وحیی نازل شده است. می‌گفت :

[١] . روم / ١٠.

[٢] . بنا بر يكی از تفاسير اين آيه.