می‌فرماید: ای انسانی که قیامت را تکذیب می‌کنی به دلیل اینکه معتد اثیم هستی و قلبت را رین و زنگار گرفته، بدان که در قیامت، تو از پروردگارت محجوبی و بین تو و پروردگارت حجاب وجود دارد؛ تو خدای خودت را در اینجا نمی‌بینی و در قیامت هم کور از حقیقت هستی. در آیه دیگری می‌فرماید: وَ مَنْ کانَ فی هذِهِ اَعْمی فَهُوَ فِی الاْخِرَةِ اَعْمی وَ اَضَلُّ سَبیلا[١] . هر که در این دنیا کور باشد در آن دنیا نیز کور است و گمراه‌تر. مقصود، کوری چشم ظاهر نیست چون در جای دیگر می‌فرماید: فَاِنَّها لا تَعْمَی الاَْبْصارُ وَ لکنْ تَعْمَی الْقُلوبُ الَّتی فِی الصُّدورِ[٢] . چشمها کور نیست، دلها کور است.

رباعی فخرالدین رازی

یک رباعی است از فخرالدین رازی که من مرتب آن را می‌خوانم و رباعی خوبی است[٣] ، می‌گوید :

ترسم بروم عالم جان نادیده بیرون روم از جهان، جهان نادیده

در عالم جان چون روم از عالم تن در عالم تن عالم جان نادیده

شعر خیلی خوبی است. می‌گوید: من می‌ترسم از این جهان بروم در حالی که عالم جان و عالم روح و عالم حقیقت را ندیده باشم و حقیقت جهان را درک نکرده باشم. بعد می‌گوید: از عالم تن (یعنی عالم دنیا) چطور به عالم

[١] . اسراء / ٧٢.

[٢] . حج / ٤٦.

[٣] . اگرچه خود او آدمی بود كه اقرار داشت كور دل است و كور دل هم ]از دنيا[ رفت.