چون خدا با همه نسبت متساوی دارد، می‌گوییم: پس پیغمبران آمده‌اند که چه بگویند؟! بهشتی هست، جهنمی هست، راه سعادتی و راه شقاوتی هست؛ در این صورت کرم خدا همه را یک جا می‌شوید. و اگر بگوید: اختصاص به بعضی دارد، پس در واقع این غرور به کرم خدا نیست بلکه به خودت مغروری ولی به این نام و با این تعبیر آن را بیان می‌کنی. قسمتهای مربوط به این آیه خیلی زیاد است که چون فرصت نیست، من بعضی از اینها را برای شما می‌خوانم.

غرور دنیا

در اینجا حضرت راجع به دنیا و غرور دنیا یک فصل صحبت می‌کنند؛ چون یکی دیگر از لغزشگاهها و بهانه‌ها مسئله غرور دنیاست. گاهی انسان می‌گوید «کرم خدا» و به بهانه کرم خدا غرور پیدا می‌کند و گاهی حرف دیگری می‌زند، می‌گوید: «دنیاست و دنیا آدم را گول می‌زند، من که تقصیری ندارم.» امیرمؤمنین می‌فرماید: این حرف که دنیا انسان را گول می‌زند، دروغ است، بلکه خود انسان گول می‌خورد بدون اینکه دنیا او را گول زده باشد[١] .

حالا ببینیم چه فرقی است بین این که دنیا آدم را گول بزند، و این که دنیا گول نزند ولی آدم گول بخورد. مثل این است[٢] که مردی به خواستگاری زنی برود. یک وقت این زن او را گول می‌زند، مثلا بیوه است و بچه دارد، بچه‌ها را مخفی می‌کند و قیافه خودش را با انواع گریمها عوض می‌کند، و خلاصه با نهایت فتانت و زرنگی نقاط ضعف خودش را می‌پوشاند. اگر این مرد با او ازدواج کند و مهر سنگینی هم قرار

[١] . اميرالمؤمنين اين مطلب را در يك جای ديگر هم (كلمات قصار) فرموده‌اند.

[٢] . خود حضرت هم بيان می‌كند، البته اين مَثل به اين تعبير را من عرض می‌كنم.