سوره مبارکه «تکویر» است که به اعتبار آیه اولش (اِذَا الشَّمْسُ کوِّرَتْ) به این نام خوانده می‌شود. قبل از توضیح آیاتی که در این سوره هست، مقدمه‌ای ذکر می‌کنیم.

انسان اگر واقعا بخواهد قرآن را امام و راهنما و پیشوای خودش قرار دهد، باید ببیند که قرآن چه چیزهایی را بالا برده و چه چیزهایی را پایین آورده است؟ و آنچه را که بالا برده، چقدر بالا برده و آنچه را که پایین آورده، چقدر پایین آورده؟ برای چه چیزهایی اهمیت قائل است و برای چه چیزهایی اهمیتی قائل نیست؟ و آنجا که اهمیت قائل است، تا چه حدی قائل است و آنجا که اهمیتی قائل نیست، تا چه حدی قائل نیست؟. این که انسان این گونه باشد خیلی فرق می‌کند با این که برعکس رفتار کند یعنی چیزهایی به نظر خودش خیلی با اهمیت بیاید و چیزهای دیگری کم اهمیت، و در نتیجه، آنچه را که قرآن با اهمیت می‌داند، عملا کم اهمیت بشمارد و آنچه را که قرآن اهمیتی نمی‌دهد، با اهمیت بشمارد. این خودش نوعی کجروی و انحراف از مسیر تعلیمات قرآن است. یعنی ما نباید قرآن را مطابق ذائقه خودمان تفسیر کنیم و یا مورد استشهاد قرار دهیم، بلکه اگر می‌خواهیم قرآن پیشوای ما باشد و ذوق ما ساخته شده قرآن باشد، باید ذوق خودمان را بر قرآن تطبیق دهیم.

برای ما انسانها (خصوصا در عصر حاضر) توجه به مسائل زندگی از توجه به مسائل معنوی و بالخصوص مسائل اخروی اهمیت بیشتری دارد[٢] . بدون شک قرآن کتابی است که به زندگی اقبال کرده و رو آورده،

[١] . تكوير / ١ ـ ١٤.

[٢] . ذائقه امروز چنين ذائقه‌ای شده است.