فَمَنْ شاءَ ذَکرَهُ. هیچ کس اجبار ندارد. اصلا مسئله بیدار کردن و بعد از بیداری راه افتادن، اجباربردار نیست. مثل یک آدم خوابی که شما از خواب بیدارش می‌کنید و می‌گویید: آقا خوابت برده بود، بلند شو، قافله دارد حرکت می‌کند، اگر باز هم اینجا بخوابی تنها می‌مانی؛ خطر است. شما بیدارش می‌کنید. حالا بعد، این که او دو باره بخوابد یا این که راه بیفتد، دیگر به شما مربوط نیست؛ شما فقط وظیفه بیدار کردن دارید. فَمَنْ شاءَ ذَکرَهُ. هرکسی که بخواهد از قرآن پند بگیرد و متذکر شود، پند می‌گیرد و متذکر می‌شود.

فی صُحُفٍ مُکرَّمَةٍ. مَرْفوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ. بِاَیدی سَفَرَةٍ. کرامٍ بَرَرَةٍ. اینجا یک عنایت مخصوصی است برای بالا بردن شأن قرآن، یعنی یادآوری کردن این مطلب که مردم بدانند[١] این تذکره، این یادآوری، این وحی، تا به تو می‌رسد از چه مقاماتی عبور می‌کند.

در صحیفه‌هایی مکرّم و بزرگوار (صحیفه یعنی ورق، کتاب، نوشته). قبلا در یک ورقه‌های مکرّم و بزرگواری نوشته می‌شود، ثبت می‌شود. مکرر گفته‌ایم که نوشتن هرچیزی متناسب با خودش است؛ نه این که آنجا با یک خطی مثل عربی یا فارسی یا لاتین چیزی نوشته‌اند. مَرْفوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ. یک صحیفه‌های رفیع و مرفوع و بلندقدر و پاک و پاکیزه از هرگونه قذارتی و از هرگونه خلاف و اشتباهی. بِاَیدی سَفَرَةٍ. در دست سفیرهایی. مقصود ملائکه‌ای هستند که حامل وحی‌اند.

جبرئیل حامل وحی است یا ملائکه؟

حال آیا ملائکه حامل وحی‌اند یا مَلَک یعنی خصوص جبرئیل؟ جواب

[١] . پيغمبر كه خودش بهتر از ديگران می‌داند. گفتيم كه نزول قرآن بر «اِيّاكِ أعْنی وَ اسْمَعی يا جارَةُ» است.