می‌گوید: «من بر کریم وارد شدم در حالی که هیچ توشه‌ای ندارم، نه از حسنات و اعمال خوب و نه از قلب سلیم و پاکیزه. و نباید هم توشه آورد، برای اینکه ما داریم مهمان یک کریم بزرگوار می‌شویم.» اگر شما را به خانه یک آدم بزرگوار به مهمانی دعوت کنند، اگر همراه خودتان زاد و توشه بردارید و بروید، این بدترین کارهاست. این زشت‌ترین کارهاست که انسان وقتی میهمان آدم بزرگواری می‌شود، با خودش زاد و توشه هم ببرد.

]این شاعر[ خیال کرده که قیامت یک دعوت به میهمانی است مثل میهمانیهایی که در عالم دنیا هست. نمی‌داند که آخرت میهمانخانه نیست، بلکه طبق حدیثِ اَلدُّنْیا مَزْرَعَةُ الاْخِرَةِ آنجا محل دروی کشتگاه عالم دنیاست. این شعر صراحتا بر ضد آیات قرآن است. اولا در بیت اول می‌گوید : من بی‌توشه آمدم (یعنی بدون حسنات و قلب سلیم) در حالی که صریح قرآن است که می‌گوید : یوْمَ لا ینْفَعُ مالٌ وَ لا بَنونَ. اِلّا مَنْ اَتَی اللهَ بِقَلْبٍ سَلیمٍ[٢] . «روزی که مالی، فرزندی و چیزی به درد نمی‌خورد، آنجا فقط قلب سلیم به درد می‌خورد.» تو که می‌گویی قلب سلیم نیاورده‌ام، قرآن داد می‌کشد: وَ تَزَوَّدوا فَاِنَّ خَیرَ الزّادِ التَّقْوی[٣] . خود قرآن، خود آن خدا که به قول تو انسانها را به میهمانی دعوت کرده، می‌گوید: «توشه بردارید». این‌همه قرآن دادِ عمل می‌کشد، این‌همه پیغمبران و ائمه اطهار فریاد عمل را بلند کرده‌اند! امیرالمؤمنین می‌فرماید : عِبادَ اللهِ! اَلاْنَ

[١] . اين را می‌گويند «شعر» به آن معنايی كه عرض كرديم، چون از قوه تخيل استفاده می‌كند.

[٢] . شعراء / ٨٨ و ٨٩ .

[٣] . بقره / ١٩٧.