روی همین تفکر بود که در صدر اسلام عده‌ای از خلفا و کسانی که در دستگاه خلافت بودند و علمایی که به اینها وابسته بودند می‌گفتند: حسن و حسین اولاد پیغمبر نیستند بلکه اولاد علی و ابوطالب‌اند. این عقیده درباره حسنین، روی منطق قرآن با بیانهای مختلفی رد شده. یک بیان، بیانی است که ائمه به اصحاب یاد داده بودند و آن اینکه قرآن می‌فرماید: وَ مِنْ ذُرِّیتِهِ داودَ وَ سُلَیمانَ وَ اَیوبَ وَ یوسُفَ وَ موسی وَ هارونَ وَ کذلِک نَجْزِی الْ مُحْسِنینَ. وَ زَکرِیا وَ یحْیی وَ عیسی وَ اِلْیاسَ کلٌّ مِنَ الصّالِحینَ[١] . در اینجا قرآن عیسی را از ذریه ابراهیم ذکر کرده. ائمه می‌گفتند: از اینها بپرسید عیسی را که قرآن از اولاد ابراهیم می‌شمرد، از کجا منتسب به ابراهیم است؟ عیسی که پدر بشری نداشته و چون فرزند مریم بود و مریم از ذریه ابراهیم بود خدای متعال او را فرزند ابراهیم شمرده. پس منطق قرآن غیر از منطق جاهلیت شماست[٢] .

علاوه بر این امروز از نظر علمی این مسئله مسلّم شده است که در مورد فرزند این گونه نیست که پدر صاحب بذر باشد و مادر فقط زمینه باشد؛ بلکه ثابت شده است که آن هسته اوّلی که بچه از آن پیدا می‌شود از یکی از سلولهای زیادی که در نطفه مرد است و سلولی که در رحم زن است (تخمک) تشکیل شده است و اسپرم مرد و تخمک زن به طور متساوی در ژنها[٣] مؤثرند؛ یعنی زن به اندازه مرد در آن بذر اوّلی شریک است و مرد از این نظر هیچ اولویتی ندارد. اینجاست که حق مادر بر حق

[١] . انعام / ٨٤ و ٨٥ .

[٢] . آيات ديگری هم در قرآن شاهد بر اين مطلب است.

[٣] . ژنها ذرات ريزی هستند كه در سلولهای نطفه وجود دارند و استعداد انسان شدن و خواص ارثی نسلهایگذشته در آن ذرات وجود دارد.