در اینجا بعد از همه اینها قرآن می‌فرماید: وَ ما اُرْسِلوا عَلَیهِمْ حافِظینَ. مگر مسئولیت نگهبانی مؤمنین را به این مجرمین داده‌اند که غصه آنها را می‌خورند[١] ؟! یعنی این جز از خباثت ذات اینها از چیز دیگری ناشی نمی‌شود. به شما چه ربطی دارد؟! گویی اینها را خلق کرده‌اند و فرستاده‌اند که مراقب و مواظب مؤمنین باشند که حالا دلشان به حال آنها سوخته! حداکثر اینکه ـ به اصطلاح امروز ـ به دیگران آزادی‌شان را بدهید! وقتی خودت نمی‌پذیری، چرا حاضر نیستی به او این مقدار آزادی بدهی که با ایمان خودش زندگی کند؟!

جزای مسخره‌کنندگان مؤمنین

به حکم اینکه هر عملی در دنیا، پاداش و یا کیفری نظیر خود آن عمل در آخرت دارد، برای این مجرمین در آخرت وضعی پیش می‌آید که مؤمنین به آنها خواهند خندید و این وضع برای هر کسی که آنها را ببیند خودبه خود خنده آور است. می‌فرماید: فَالْیوْمَ الَّذینَ امَنوا مِنَ الْکفّارِ یضْحَکونَ. عَلَی الاَْرائِک ینْظُرونَ. در آن روز اینها وضعی دارند و به گونه‌ای هستند که موجب خنده اهل ایمان می‌شوند که بر ارائک و جاهای بلندی مشرف بر اینها هستند.

هَلْ ثُوِّبَ الْکفّارُ ما کانوا یفْعَلونَ آیا کفار به عین عمل خودشان (عملی نظیر عمل خودشان) پاداش داده شدند؟! (در دنیا خندیدند و در آخرت مایه خنده واقع شدند.) این سوره با این آیات پایان پذیرفت.

[١] . يك مَثَل فارسی می‌گويد: مرا به خير تو اميد نيست، شر مرسان.