ما چه خوشمان بیاید و چه خوشمان نیاید، چه با ذائقه‌مان جور در بیاید و چه جور درنیاید[١] ، بدون شک اهمّ مسائل در قرآن توجه به قیامت است و این که انسان بداند چنین آینده‌ای وجود دارد.

گاهی به این صورت است که آینده‌ای به هر حال می‌آید، من بدانم یا ندانم تأثیری در قضیه ندارد؛ مثل این که به انسان بگویند: در آخر کار، موی تو سفید می‌شود. اینجا به هر حال موی من سفید می‌شود و من در سفید شدنش نقشی ندارم. ولی گاهی مسئله به گونه دیگری است، یعنی چگونگی و کیفیت آن آینده به وضع حاضر بستگی دارد، و این خیلی مهم است. ]قیامت به صورت دوم است.[ به همین جهت است که توجه دادنِ انسان به قیامت و بقا ]ضرورت پیدا می‌کند[[٢] و باز روی همین جهت است که قرآن وقتی می‌خواهد راجع به قیامت سخنی بگوید آنچنان برایش مقدمه‌چینی می‌کند که خوب در ذهنها نقش ببندد.

حال با توجه به مقدمه‌ای که ذکر کردیم، به بیان آیات می‌پردازیم. اگر کسی به زبان عربی آشنا باشد و آهنگ آیات اول این سوره را درست درک کند، می‌فهمد که چقدر این آیات کوبنده و مؤثر است[٣] ! فراز اول آیات این سوره، خلاصه مطلبی که می‌خواهد بگوید این است که زمانی خواهد رسید که انسان می‌فهمد چه چیزی احضار کرده و پیش فرستاده است و چه چیزی گرد آورده و جمع کرده است، روزی فرا می‌رسد که در

[١] . قرآن خودش را با ذائقه ما تطبيق نمی‌دهد، ما بايد خودمان را با ذائقه قرآن تطبيق دهيم.

[٢] . پيغمبر اكرم فرمود: خُلِقْتُمْ لِلْبَقاءِ لا لِلْفَناءِ. يعنی شما برای جاودانگی و باقی‌ماندن آفريده شده‌ايد، نه برای فناشدن و نيست شدن.

[٣] . از سوره‌هايی است كه عبدالباسط خيلی عالی و زيبا قرائت كرده و نوارش هم خيلی پخش شده. انصافا همخيلی عالی و زيباست، يعنی آهنگ آن با معنای آيات خيلی متناسب است.