اینجاست که مسئله تعلیم و تربیت نقش فوق‌العاده‌ای پیدا می‌کند. انسان بچه‌اش را به مدرسه، زیر دست معلم می‌فرستد. در مدرسه تغذیه در حدّ اعلاست (چون بچه تجزیه و تحلیل ندارد، هرچه از معلم می‌شنود برای او وحی مُنزل است، بچه نمی‌تواند فکر کند که این مطلب ممکن است درست نباشد) در حالی که ما هیچ وقت آن طور که باید به این دستورالعمل قرآن که در این آیه آمده است ـ خصوصا با توجه به حدیثی که از امیرالمؤمنین علی(ع) نقل کردیم ـ دقت و توجه نمی‌کنیم. گاهی انسان نمی‌داند که یک فکر، یک اندیشه، یک تلقین و یا یک جمله، سرنوشتش را بکلی تغییر می‌دهد، حال یا در جهت هدایت و راستی و یا در جهت کژی و کاستی.

ذکر خیری از مرحوم آقا سید مهدی قوام سالها پیش (در حدود ده سال پیش که ما تازه به قلهک آمده بودیم) در آخرین سفری که مرحوم ابوی ما به تهران تشریف آورده بودند، آقای فلسفی آمده بود و از ایشان دیدن کرده بود و ما هم می‌خواستیم به بازدید آقای فلسفی برویم. با مرحوم ابوی آمده بودیم سر خیابان دولت و منتظر تاکسی بودیم. بعد از مدتی یک ماشین شخصی ایستاد. راننده گفت: کجا می‌روید، من شما را می‌رسانم. ما هم سوار شدیم. بعد خودش شروع کرد به صحبت کردن راجع به این که من چرا شما را سوار کردم. او که ما را