اِنَّ الاَْبْرارَ لَفی نَعیمٍ. «ابرار» جمع «بَرّ» است به معنی نیک و نیکوکار[١] . می‌فرماید: ابرار و نیکان در نعمتِ غیر قابل توصیفی هستند. («نَعیمٍ» تنوین نکره دارد و در علم معانی و بیان می‌گویند این تنوین علامت تفخیم و تعظیم است.) بعد یک مقداری این «نعیم» را وصف می‌کند : عَلَی الاَْرائِک ینْظُرونَ. بر سریرهایی هستند در حالی که نظر می‌کنند. «سریر» نشانه علوّ و ارتفاع است. وقتی کسی روی تخت می‌نشیند قهرا ارتفاع و چشم انداز بیشتری دارد، و لهذا بعد از کلمه اَرائِک، کلمه ینْظُرونَ آمده است؛ یعنی بر تختهایی (بر مقامهایی) که به آنها چشم انداز می‌دهد قرار گرفته‌اند و نگاه می‌کنند. در حدیث است که کمترین حد و کمترین منظره‌ای که می‌توانند در آن جهان مشاهده کنند به اندازه تمام دنیا و مافیهاست؛ این قدر، بینایی عظیم و عجیبی است!

تَعْرِفُ فی وُجوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعیمِ. در چهره‌شان، خرّمی سعادت و نعمت را می‌خوانی و می‌شناسی. یعنی این موفقیت عظیم، یک موفقیتی است که به چهره آنها که نگاه کنی، آن چهره خبر می‌دهد که در سرِّ ضمیر اینها چیست. یسْقَوْنَ مِنْ رَحیقٍ مَخْتومٍ. سیراب می‌شوند و آشامانیده می‌شوند از رحیقی سر به مُهر. «رحیق» شراب خالص را می‌گویند که در قرآن زیاد از آن نام برده شده؛ یعنی شرابی که هیچ یک از عوارضی که به موجب آنها شراب ممنوع شده، در آن وجود ندارد. «مختوم» یعنی سر به مهر. به قرینه آیات بعد، این شراب یک نوع آشامیدنی است که اختصاص به

[١] . يكی از اسماء الهی اَلْبَرّ است. می‌فرمايد: اِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحيمُ (طور / ٢٨). خدای متعال چون محسن واحسان كننده است، از اين جهت به او «بَرّ» گفته می‌شود. «بِرّ» يعنی نيكی، مثل «احسان».