که انسان انجام می‌دهد، در صفحه وجود خودش چیزی می‌نویسد. نوشتن فقط این نیست که انسان با خودنویس یا خودکار روی صفحه کاغذ بنویسد، این یک نوع نوشتن است. برای همین می‌گوییم عالَم، کتاب خداوند و کتاب حق است[١] .

به نزد آن که جانش در تجلّاست همه عالم کتاب حق تعالی است

پس «کتاب فجّار در سجّین است» یعنی کارها و اعمالشان[٢] در سجّین است و اصلا

اعمالشان مستقیما به سوی سجّین می‌رود و هر کسی هم بعدا به اعمالش ملحق می‌شود. عمل هرکسی پیشقراول اوست. همچنین «کتاب ابرار در علّیین است» یعنی اعمال آنها در علّیین است و خودشان هم علّیونی هستند.

حدیث خیلی عالی‌ای است که متأسفانه جزئیات آن یادم نیست، ولی اجمالا به این مضمون است: گاهی که انسان نمازی می‌خواند، نمازِ او را در خرقه‌ای سفید و نورانی می‌پیچند و به علیین می‌برند (معلوم می‌شود گاهی باطن و واقعیت اعمال انسان از ملائکه‌ای هم که مأمور هستند، مخفی می‌ماند). بعد این انسان حرفی می‌زند، مثلا بازگو می‌کند که ما موفق شدیم به فلان نماز، دستور می‌دهند یک درجه بیاورید پایین. دوباره بازگو می‌کند، می‌گویند: یک درجه دیگر بیاورید پایین. یک بار دیگر که بازگو می‌کند، می‌گویند: «اِجْعَلوهُ فی سِجّینٍ» یعنی همان عمل را در

[١] . وقتی انسان نقشهايی معنی‌دار روی صفحه كاغذ می‌كشد، اين نوشتن است. عالَم هم وقتی مصنوعِ يك صانعباشد، نوشته و كتاب و مكتوب اوست.

[٢] . سرنوشتشان هم همان اعمال است و چيز ديگری نيست.