اشعاری است که هم به مولای متقیان حضرت علی (ع) منسوب است و هم به حضرت سیدالشهداء سلام‌الله علیه. (سید الشهداء در جریان سفر کربلا این اشعار را می‌خوانده‌اند. اگر این اشعار مال امیرالمؤمنین باشد، اشعار پدرشان را می‌خوانده‌اند و اگر نه، ممکن است انشاء خودشان باشد.) می‌فرماید :

وَ اِنْ تَکنِ الدُّنْیا تُعَدُّ نَفیسَةً فَدارُ ثَوابِ اللهِ اَعْلی وَ اَنْبَلُ

اگرچه دنیا خیلی نفیس و زیبا شمرده می‌شود، اما خانه پاداش الهی بسیار برتر، نبیل‌تر، عظیم‌تر و بالاتر است (یعنی اگر بخواهد با آن مقایسه شود، قابل مقایسه نیست).

وَ اِنْ تَکنِ الاَْمْوالُ لِلتَّرْک جَمْعُها فَما بالُ مَتْروک بِهِ الْـمَرْءُ یبْخَلُ

اگر مال دنیا را آخر کار باید گذاشت و رفت، پس چرا انسان بخل بورزد؟! چرا انفاق نکند؟! چرا در راه خیر و راه رضای خدا مصرف نکند؟! (وقتی در این راهها مصرف کند، در واقع برای خودش هم ذخیره کرده است.)

وَ اِنْ تَکنِ الاَْبْدانُ لِلْمَوْتِ اُنْشِأتْ فَقَتْلُ امْرِی بِالسَّیفِ فِی اللهِ اَجْمَلُ

اگر بدنها برای مردن خلق شده است و پایان کار بدنها مردن است[١] ، چه زیباتر[٢] از این که بدن انسان در راه خدا با شمشیرها قطعه‌قطعه شود؟! مرگ زیبا! مرگ قشنگ! مرگ خوشگل! مرگ هم بدگل و خوشگل دارد. مرگ هم زیبا و نازیبا دارد. مرگ هم با شکوه و حقیر دارد. مرگ هم

[١] . مردن، به صورتهای مختلفی است. گاهی انسان در خانه‌اش نشسته يا در خيابان راه می‌رود، سكته می‌كند، يافلان ميكروب وارد بدنش می‌شود و او را در بستر می‌اندازد و در نهايت ذلّت در حالی كه از يك ميكروببيماری زمين خورده می‌ميرد، و يا به صورتهای ديگر می‌ميرد.

[٢] . اين كلمه «زيبا» در اينجا خيلی زيباست.