صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ١٢٨ - تصميم بر جنگ

جنگ افروز , تجاوزگر است و تجاوزگر , زمين خورده و مغلوب است](

به همين سبب بود كه ديديم : امام حسن در اوان بيعت و در همان حال كه يارانش بيصبرانه در انتظار جنگ بودند , آشكارا را پاسخ مثبت بدان نداد و آن را جدى نگرفت , زيرا او به جنگ , به ديده ى وظيفه ئى نا مطلوب كه فقط در حال ضرورت و از روى لاعلاجى بايد بدان دست زد , مينگريست بعلاوه , او در انتظار جنگى بود كه قبلا نيروى لازم را براى آن تدارك ديده باشد يا نيروئى كه فرجام جنگ را براى او تضمين كند و اوضاع بحرانى آنروز كه لحظه به لحظه بحرانى تر هم مى شد , مانع بر آمدن خواسته ى او بود

در فصل پيشين ما جبهه هاى مختلفى را كه دستجاب مبارزه طلب و پرهيجان , به آنها وابسته بودند - يعنى امويان , خوارج , شكاك ها و الحمراء - معرفى كرده و روح خرابكارى و فتنه انگيزى و مخالفت با سياست موجود را كه در آن جامعه موج مى زد , باز نموديم

مجموع اين عوامل - كه برخى از آنها هم كافى بود - موجب شده بود كه امام حسن جنگ را - با وجود پيشنهاد بسيارى از ياران خير خواهش براى مبادرت كردن بدان - به تأخير افكند شور و هيجان محدود و موقتى كه در روزهاى بيعت , كوفه را فرا گرفت ه بود , اين عده ياران راستين امام حسن را فريفته و به امكان هر گونه اقدامى بنفع خليفه ى جديدشان اميدوار ساخته بود ولى اين , نظرى سطحى و نزديك بين بود كه پشت پرده را نميديد و هدفهاى مخصوص اين جبهه ها را به حساب نمى آورد

ولى امام حسن با هوشيارى و بصيرتى كه داشت , آينده ى دورترى