صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ١٨٠ - عناصر سپاه

كه به سپاه امام حسن پيوسته و ميدان جهاد مقدس را به انواع مكر و نفاق و پيمان شكنى و توطئه چينى آميختند و موجب شدند كه بازماندگان آثار نبوت - يعنى پاكمردان خاندان پيامبر و فرزندان او عليهم السلام - از صحنه ى حكومت و قدرت خارج گشته و از حق خود دور بمانند

شايد برخى از فرازهاى اين مطلب را بمناسبت در مواردى از اين كتاب بيان كنيم

در پايان اين فصل شايسته است ايرادى را كه در ذهن بسيارى از بررسى كنندگان اين بخش از تاريخ امام حسن , مى رسد مطرح سازيم مى پرسند : چرا امام حسن ميدان را براى اين عناصر باز گذارد و روشهائى را كه در تصفيه ى سپاه معمول است - يعنى قطع عضو فاسد يا ضعيف ساختن و يا لااقل دور ساختن وى - بكار نبرد

و اين موضوع در نظر برخى , نقطه ى اساسى اشكال است

در پاسخ اين پرسش ميگوئيم :

١ - اسلام در جهاد نيز مانند همه ى شئون اجتماعى ديگر , طبقات و تقسيم بندى هاى اجتماعى را ملغى ساخته است , لذا بر اولياى امور لازم است كه داوطلب جهاد را مادامى كه مدعى اسلام و قادر بر حمل سلاح است , طرد نكرده و ميان طبقات مختلف امتيازى قائل نشوند و چون انبوه مردمى كه با سپاه امام حسن در آميخته بودند , همه مدعى اسلام و تواناى حمل سلاح بودند , امام - نظر به متن حكم اسلامى - چاره ئى بجز پذيرش آنان نداشت

٢ - رسول اكرم و اميرالمؤمنين - عليهما السلام - نيز در برخى