صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٩ - نخستين گفتار از مرحوم آيت الله , مصلح بزرگ , امام سيد عبدالحسين شرف الدين

و اما مؤلف - اعلى الله مقامه خواننده مى تواند خصال بر گزيده اش را در زيبائيهاى اين كتاب مشاهده كند و من اگر او را نديده بودم , بيگمان ميتوانستم چهره ى او را با الهام از مطالب كتاب , ترسيم كنم اينك اين اثر اوست كه او را با چهره ئى باز , سيمائى درخشنده , سخنى شيرين , طبعى هموار و آرام , سينه ئى گشاده , خويى نرم , ذهنى سرشار , فهمى و دانشى فراوان , اطلاعى وسيع , انشائى زيبا , نكته سنجى ئى شيرين , كنايه پردازى ئى لطيف , استعاره ئى نغز با گفتارى حكمت آموز و منطق و رفتارى دانش آفرين با اخلاقى بنهايت بزرگوارانه و فطرتى بنهايت سليم , درياى مواجى از دانش آل محمد , دانشمندى محقق داناى اسرار اهل بيت و روشنگر معضلات و شناساى سره از ناسره ى آن با اين صفات بارز و صفات و سماتى ديگر بخواننده باز مى شناساند

اگر كسى در مطالب اين كتاب بدقت بنگرد و حالات حسن و معاويه را بررسى كند خواهد دانست صحنه ى پيكار ميان آندو , يك صحنه ى تازه بوجود آمده نبود بلكه هر يك در جبهه ى خود جايگزين و جانشين و ميراث بر دو خلق و خوى متناقض و متضاد بودند : خوى حسن , خوى كتاب و سنت بود يا بگو : خوى محمد و على و خوى معاويه , خوى( بنى اميه) بود يا بگو : خوى ابوسفيان و هند درست نقطه ى مقابل يكديگر

و آنكس كه تاريخ اين دو دودمان و سيره ى قهرمانان هر يك را - چه زن و چه مرد - بطور كامل بررسى كرده باشد اين مطلب را با همه ى وجود , حس مى كند

ولى چون اسلام پديد آمد و خدا براى بنده و پيامبرش آن پيروزى