صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٢٩ - پيشگفتار

و مورخان آنرا پوشيده داشتند

زشت ترين و ناپسندترين نوع پوشيده داشتن موهبت هائى كه بزرگان از آن برخوردار بوده اند آن است كه مردمى بد ذوق يا بد انديش عهده دار باز گفتن تاريخ زندگى آنان و قضاوت در شخصيت ايشان گردند و با تظاهر به دانش و معرفت و ادعاى خوشفكرى , دست درازى به عظمتها و بزرگواريها را مايه ى فضل فروشى قرار دهند , بى آنكه رنج دقت و مطالعه ى لازم را تحمل كرده باشند طرز عمل و رفتار اينگونه مردم , اگر بر چيزى دلالت كند , آنچيز جز ضعف نفس فراوان ايشان نيست

حسن بن على را چه زيان اگر دلهاى كودن و مغزهاى گيج , بر او ستم كنند ولى روشن بينان منصفانه در او بنگرند ؟ بيگمان , صحنه هاى گوناگون زندگى اين امام و مواهبى كه خدا بدو ارزانى داشته و عمق و دور انديشى و هدفهاى بزرگ او آنچنان هست كه او را در رديف برگزيده ترين چهره هاى جاويد بزرگان جهان قرار دهد

منظور ما از نگارش اين سطور , به همين بر آورده مى شود كه از راه منطق صحيح و ترديد ناپذير , عظمت اين امام , به هيچ شائبه ى عيب و نقص و اشكال و ايراد آشكار گردد

ايرادها و خرده گيريهاى سست انديشان بر سياست امام حسن - كه غالبا غير منصفانه و سطحى و بدون آشنائى با شرايط خاص است - يگانه عاملى بوده كه مشكله ى تاريخى داستان امام حسن را بوجود آورده است همچنانكه بدون شك , گرايش هاى حزبى در برخى و جانبدارى از سياست حاكم در برخى ديگر و عدم آشنائى با واقعيت در دسته ى سوم , در اظهار نظرهاى يكجانبه و قضاوتهاى سريع مؤثر بوده است