صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٤٠٣ - در صحنه ئى ديگر
( امويگرى) در قاموس مسلمانانى كه روى مسلمانى آنان حساب مى شد بمعناى ( ( حكومت ستمگر جبار بى رويه ى بى اعتنا به بيشتر نواميس دينى]( معروف شد , خصومت مردم با ايشان با گذشت زمان , شدت يافت تا آنجا كه هر جا پرچمى بر ضد بنى اميه و براى مبارزه با ايشان با هتزاز در مى آمد , كمتر از هزاران و دهها هزار بيعت كننده ى بر مرگ نداشت
بنابراين , بپذيريم كه( صلح) بذرى بود كه از اعماق مصالح اسلام و مصالح اهل بيت عليهم السلام و هم از متن وحى مايه مى گرفت و تصديق كنيم كه امام حسن پس از گذشت مدتى كمتر از يك قرن , در چهره ى حريف فاتح و غالبى نمودار شد كه رقيب خود را در تاريخ شكست داده است
گامهائى موفق , سياستى متصاعد و پيشتاز , در عين آرامش و فروتنى و استتار و در زير پرچم اصلاح و مسالمت و حفظ جانها
و راستى مگر عظمت جز اين چيز ديگرى است ؟ !
( بخاطر انتساب به مربيش جعد بن درهم ) كه حكومت بنى اميه در زمان وى منقرض شد
مربى او( اين درهم) زنديق بود و آئين خود را بوى تعليم داد و مردم بخاطر انتسابش به( جعد) او را مذمت مى كردند چون فاتحان عباسى او را تعقيب كردند وى اهل حرم خود را به كليسائى در شهر( بوصير) سپرد و خود گريخت ! گوئى با مساجد رابطه ئى نداشت ! در اينباره بنگريد به( كامل) ابن اثير ( ج ٥ ص ١٥٩ )