صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ١١٧ - تصميم بر جنگ

برابر خداى - عزوجل - در كار تو معذور باشم و تو اگر گفته ى مرا بكار بندى , خودت بهره ئى بزرگ خواهى برد و مسلمانان نيز به صلاح و مصلحت خواهند رسيد

([ پس پيگيرى از راه باطل را فرو گذار و همچون ديگر مردم به بيعت من درآچه , تو خود ميدانى كه من بكار خلافت از تو شايسته ترم از خدا بپرهيز و طغيان و سركشى را فرو گذار و خون مسلمانان را مريز بخدا سوگند كه بيش از اين مظلمه ى خون مردم را با خود به پيشگاه الهى بردن , به خير تو نيست از در اطاعت و مسالمت در آى و بر سر خلافت با اهل آن و كسيكه از تو بدان شايسته تر است منازعه مكن مگر خدا فتنه را بخواباند و كلمه ى مسلمين را متحد سازد و فيما بين آنان را اصلاح كند

( و اگر جز به پيگيرى از گمراهى و ستيزه گرى , تن در ندهى , مسلمانان را به سر وقت تو خواهم آورد و تو را به محاكمه خدائى خواهم كشيد تا خدا ميان ما حكم كند و او بهترين حكم كنندگان است) [١]

چنانكه مى بينيد , پايان نامه آشكارا متضمن تهديد به جنگ است و امام حسن چاره ئى جز اين روش نداشت چه , ابتدا دشمن را به فرو گذاردن راه باطل و از در بيعت در آمدن همچون ديگران , دعوت مى كند و اين روش سياسى مدبرانه ايست كه براى ضعيف كردن روحيه ى مقاومت دشمن از راه تضعيف اراده ى او بكار بسته مى شود و تازه اين سخن را در وقتى ميگويد كه قبلا احتجاج آل محمد را با قريش , با او در ميان گذارده و با اين بيان با او احتجاج كرده است