صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٢٠٢ - آغاز سرنوشت

استقبال كردن از خطر , پايدارى در پيشامدهاى دشوار , آمادگى براى تحمل دردها و رنجها و فداكارى و جانبازى در راه هدف , بزرگترين دليل بر پاكى گوهر و درستى نيت و صلابت ذات و قابليت براى زنده ماندن است و اينها بود صفات شيعيان درست پيمان امام حسن

خبر وقايع تلخ( مسكن) در لشكر( مدائن) نيز اثر سوئى را كه متناسب با بزرگى و اهميت آن بود گذارد و بر طبق معمول , در بزرگ جلوه دادن اين حوادث در ميان واحدهاى آن لشكر , مبالغه بعمل آمد در اين لشكر , جمع كثيرى از توده ى مردم عراق و نيز از باندهاى مختلف و به همين قياس , برجستگانى از بنى هاشم و عناصر با اخلاصى از دو قبيله ى : ربيعه و همدان بودند

اگر اين كوههاى استوار - كه صخره هاى آن , امواج مخالفت آشوبگران را درهم مى شكست - در هر گوشه ى اين لشكر نمى بودند اين خبر همچون زمين لرزه ئى شديد , اردوگاه را متزلزل مى ساخت

و اما خود حسن او در مواجهه با اين ناملائمات , با روح اميدى كه آبادگر دلهاى قوى و جانهاى جاودانه است , خود را مسلح ساخته بود اعتقاد وى بر اين بود كه شكست و ناكامى در زمان و مكانى خاص , بمعناى محروميت از بارور شدن فكر و ايده ى او در موقعيتى ديگر - كه اگر خود او در آن حاضر نيست , فكر و ايده ى او هست - نمى باشد اين بود نقطه ى تمركز در هدفهاى امام حسن , چه در حال پيروزى و چه در حال شكست , و اين بود مركز تجلى( ربانى) در شخصيت اين پيشواى روحى كه انسانيت وى از آن مشتق مى شد و آن بيخودى در برابر خدا و فنا در راه وظيفه ى