صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ١١٤ - تصميم بر جنگ

اما اين گروه بازماندگان جاهليت - همچون ديگر طرفداران نظام طبقاتى - به محافظه كارى و پيروى از عادت هاى پدران و نياكان و نظام هاى پوسيده و كهن و روش هاى ظالمانه , خو گرفته بودند

اينها در آغاز ظهور دين جديد , در صف سر سخت ترين دشمنان آن قرار داشتند و بعدها كه از گردن نهادن به آن گزيرى نداشتند , آنرا به چشم ابزارى براى رسيدن بدنياى خود مى نگريستند

در سايه شوم اين انگيزه ها , هدف دين پايمال شد و جامعه از سير تدريجى و منظم بسوى اصلاحات مورد نظر , باز ماند مردم بمطامع دنيوى سرگرم شدند و( دين لقلقه ئى بر زبانشان گشت كه تا گذران زندگى از آن نگهدارى مى كردند اما در هنگامه ى بلا آنكس كه ديندار بماند كم بود)

اما آل محمد ( صلى الله عليه و آله ) رسالتى اهمال ناپذير داشتند اين رسالت , نجات مردم بود نه سود شخصى , و بر پا داشتن اردوگاه دين بود نه آراستن مسند قدرت خود , و پاسدارى معنويات بود نه حفاظت منافع اختصاصى

و چون معاويه , تا بوده همواره دشمن اين هدف ها و معارض مناديان اين اصلاحات بوده و بالاخره هم با سركشى و طغيان , از جامعه ى مسلمين كناره گرفته و هوس حكومت در جان او ريشه دوانيده و منافع شخصى در ادراك و روش او اثر گذارده , ناچار ميبايد حسن بن على نيروى توده هاى مسلمان را بر ضد او بسيج كند و او را به حكومت الهى بطلبد و خدا بهترين حكم كنندگان است