صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٦٣ - پيش از بيعت

كه بگفته ى حديث( : دين را آنچنان ميخورد كه آتش , هيزم را) - بيرون نبوده است

براستى كه عشق رياست و هوس حكومت , خطرناكترين بيماريهاى روانى بشر و كارگرترين آنان در مزاج نيرومند رهبران و مدعيان رهبرى است

نبوت و امامت از اينرو كه هر دو از منصبهاى الهى مى باشند , داخل در قلمرو سياست - بمعناى متعارف آن - نيستند و هر سياستى كه در دستگاه نبوت و يا در يكى از توابع ادارى و تشكيلاتى آن مشاهده شود , خود جزئى از دين و مربوط به آن است و يگانه مرجع با صلاحيت در همه ى اين امور , صاحب دين و رهبر دينى است و رأى و سخن او , آخرين و حتمى ترين راى و سخن در آن باره مى باشد

اينك براى اينكه ارتباط شديد اين مطلب با موضوع مورد بحث ما روشن شود , به نامه ى تظلم بار و عتاب آميزى كه حسن بن على در آغاز خلافتش براى معاويه نوشت , اشاره ميكنيم در آن نامه , چنين آمده بود :

([ چون رسولخدا رحلت يافت , بر سر ميراث حكومت او , در ميان عرب منازعه در افتاد : قريش گفتند ما عشيره و خويشاوندان و نگهبانان نسب اوئيم و روا نيست كه شما بر سر حكومت و قدرت او با ما مخاصمه كنيد , عرب اين حجت را از قريش پذيرفت و به داعيه ى او گردن نهاد , آنها را گرامى داشت و مسند را تسليم آنان كرد پس آنگاه ما