صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ١٢٧ - تصميم بر جنگ

با ملتهاى مسلمان و گرويده به خدا و پيغمبر - فقط به منظور فرمان راندن بر آنها - هيچيك از نظر اصول اسلام , انگيزه ى جنگ مشروع نيستند و اينگونه جنگها را جز نظام وحشيانه ى جاهليت , صحه نميگذارد جنگهائى از اين قبيل بود كه يكپارچگى مسلمانان را از بين برد و بذر كينه و دشمنى را ميان گروههاى مسلمان پاشيد

در اين جنگها جمعى( سفيهان دون) ( و اين تعبيرى است كه شبث بن ربعى هنگاميكه در سال ٣٦ با معاويه روبرو شد , درباره ى آنان به معاويه گفت ) به معاويه پاسخ مثبت دادند و او از انحطاط اخلاقى و كج فهمى و بد انديشى آنان بهره ها برد و همه ى آنان را در كام مرگ افكند در حاليكه همه راضى و مطيع بودند

اين , خوى موروثى بنى هاشم بود كه هرگز جنگ را آنها شروع نمى كردند در فرمان امام حسن به فرمانده مقدمه ى سپاهش : عبيدالله بن عباس مراعات اين خصلت پسنديده ى هاشمى تأكيد شده است امام حسن بطور اختصاصى , گنجينه ئى از سفارشات و دستورات پدرش اميرالمؤمنين - آن بزرگ عرب - عليه السلام , در اختيار داشت و بطوريكه تاريخ شهادت ميدهد , پدرش به وى عنايتى فراوان داشته و([ او را بسى بزرگ و عزيز و گرامى ميداشته است [١] اين دستورها و سفارشات , اگر در امور دين يا امور دنيا و اگر در تربيت يا اخلاق , بدون استثنا نمونه هاى ارزنده و سخنانى همه بر طبق صواب و دور از خطا و خدشه بودند يكى از اين سفارشها اين بود : ([ هرگز كسى را به مبارزه مخواه و اگر كسى تو را به مبارزه خواست , بپذير زيرا ,