و اگر ما بنويسيم بر ايشان كه بكشيد خود را يا بيرون شوى [١]از سراهاى خود [٢]،نكنند مگر اندكى از ايشان،و اگر ايشان بكنند آنچه پند مى‌دهند ايشان را به آن،باشد بهتر [٣]ايشان را و سخت[تر] [٤]بر جاى بودنى.

پس ما بدهيم ايشان را از نزد ما مزدى بزرگ.

و راه نماييم [٥]ايشان را راه راست.

هركه [٦]فرمان برد خداى را و پيغامبر را،ايشان با آنان باشند كه انعام كرد [٧]برايشان خداى [٨]از پيغامبران و راست‌گويان و شهيدان [٩]و نيكان و نكو باشند ايشان همراه [١٠].

آن فضل است از خداى و بس است خداى دانا.

قوله: فَكَيْفَ إِذٰا أَصٰابَتْهُمْ «كيف»سؤال عن [١١]حال باشد و معنى او استفهام بود،و اين جا تقريع و تعجيب است.و در موضع او دو قول گفته‌اند [١٢]:يكى رفع به خبر ابتدا، أى فكيف[٣٢٢-پ]صنيعهم اذا اصابتهم مصيبة.

بِمٰا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ ،و التقدير:الإساءة صنيعهم بالجرأة فى كذبهم ام الاحسان بالتوبة.و«كيف»چون در جاى خبر ابتدا باشد لا بد مقدّم بود بر ابتدا،براى آن‌كه

[١] .اساس:شدى،با توجّه به وز تصحيح شد،تب:شويد،آج،لب:بيرون آيند.

[٢] .تب:سرايهاتان.

[٣] .اساس،مت+است،با توجه به وز و تب زايد مى‌نمايد.

[٤] .اساس،مت:ندارد،با توجّه به وز و تب افزوده شد.

[٥] .آج،لب:راه‌نموديمى.

[٦] .تب،آج،لب:و هركه.

[٧] .آج،لب:نيكويى كرد.

[٨] .وز،تب،آج،لب:خداى برايشان.

[٩] .آج،لب:كشته شدگان در راه خداى.

[١٠] .آج،لب:اينان رفيقان در راه دين.

[١١] .تب:از.

[١٢] .مت،آج،لب:گفتند.