روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٤٧ - ترجمه

دع الشكوى فقد هلكا جميعا بهلك [١]ليس بالثّمن الرّبيح [٢]
و ما يغنى البكاء عن البواكى اذا ما المرء غيّب فى الضّريح
فبكّ النّفس منك و دع هواها فلست مخلّدا بعد الذّبيح
ابليس- عليه‌اللعنه-جواب داد ايشان را در شب بر سبيل شماتت به اين بيتها [٣]:

تنحّ عن البلاد و ساكنيها فبى فى الخلد ضاق بك الفسيح [٤]
و كنت بها و زوجك فى رخاء و قلبك من اذى الدّنيا مريح
فما زالت [٥]مكائدتي [٦]و مكري [٧] الى أن فاتك الخلد الذبيح
فلو لا رحمة الجبّار اضحى بكفّك [٨]من جنان الخلد ريح
راوى خبر گويد سالم بن الجعد:كه [٩]هابيل را بكشتند،آدم-عليه السّلام-بر مصيبت او صد سال دلتنگ بود و لب او به خنده نگشاد [١٠]چون سالش [١١]به صد و سى رسيد [١٢]پس از آن بود كه هابيل را بكشتند به پنج سال حوّا شيث را بزاد-و [١٣]تفسير آن به لغت ايشان هبة اللّٰه بود-و خداى تعالى او را علم ساعات شب روز معلوم كرد و عبادتى كه در آن اوقات [١٤]بايد كردن بر او پنجاه صحيفه فروفرستاد و او را به وصىّ آدم كرد و به ولىّ عهد او.

و قابيل را گفت:اذهب طريدا فزعا مرتاعا،برو رانده و ترسيده چنان كه از كس ايمن نباشى او دست خواهر گرفت اقليما و برفت و به عدن شد از زمين يمن، ابليس به او آمد و او را وسوسه كرد و گفت ندانى كه آتش قربان برادرت براى آن خورد كه او آتش پرستيدى تو نيز آتشى برافروز و آن را عبادت كن تا معبود تو باشد و معبود فرزندان [١٥]تو.