روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٢٤ - ترجمه

پدران] [١].عبد اللّه عبّاس گفت:أى في عذاب.قتاده گفت:عنا و رنج باشد، سفيان عيينه [٢]گفت:جمع«سعير»باشد؛آتش افروخته.فرّاء گفت:جنون؛ما در ديوانگى باشيم اگر چنين كنيم [٣]،من قولهم:ناقة مسعورة [٤]اذا كانت خفيفة الرأس هائمة على وجهها،قال الشّاعر.

تخال بها سعرا اذ العيس هزّها ذميل و ايضاع من السّير متعب
وهب گفت:أى في بعد من الحقّ.ابو السّمال العدوىّ خواند:«أبشر منّا» به رفع،و در عربيّت هر دو رواست.

آنگه گفت بر سبيل انكار: أَ أُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنْ بَيْنِنٰا ؛از ميان ما همه، راست [٥]القاى وحى بر او كردند،بل او دروغ‌زنى است بطر و متكبّر،مى‌خواهد تا بر ما ترفّع كند به دعوى پيغامبرى.ابن ابي حمّاد گفت:«أشر»لا ابالى [٦]باشد.

مجاهد خواند«أشر»بضمّ[٩٦-پ]«شين»و هما لغتان مثل حذر و حذر،و يقظ و يقظ.

سَيَعْلَمُونَ غَداً ؛گفت:بدانند فردا قيامت كه كذّاب أشر كيست.حمزه خواند:«ستعلمون»به«تا»ى خطاب،باقى به«يا»خواندند،خبرا عن الغائب.

حمزه گفت:از قول صالح است يا قوم [٧]،و قرّاء گفتند [٨]:از قول خداست به ايشان،و قيامت را فردا خواندن مبالغت است در تقريب بر عادت مردمان كه گويند:انّ مع اليوم غدا،و مراد نه فردا باشد،ايّام مستقبل خواهند.گفتند:مراد روز عذاب است،و گفتند:مراد روز قيامت [٩].