روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٧١ - ترجمه

فإن تزجراني يا ابن عفّان أنزجر و إن تدعاني[٣١-پ]احم عرضا ممنعا
و بعضى ديگر گفتند:پندارى خطاب بر تكرار است براى تأكيد ألق ألق، فقال:ألقيا،تثنيه به جاى تكرار بنهاد،آنگه امر در او دو بايست،مأمور دو كرد.

بعضى دگر گفتند:كلام بر حقيقت خود است و خطاب با دو كس است،و آن دو فرشتۀ موكّل‌اند كه ذكر ايشان رفت،في قوله: إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيٰانِ [١].و گفتند:با سايق و شهيد است-كه ذكر ايشان در پيش برفت.گفتند [٢]:در دوزخ اندازى [٣].

كُلَّ كَفّٰارٍ عَنِيدٍ ؛هر كافرى معاند را.كافر عامّ است بر همه افتد،و گفتند:براى آن «كفّار»گفت،يعنى آن‌كه در كافرى بليغتر باشد.و گفتند:براى آن«عنيد»با او پيوست كه كافر باشد كه عنيد نباشد و او [٤]از عنود و ستيهيدن است.

و در تفسير اهل البيت-عليهم السلام [٥]: أَلْقِيٰا ،خطاب است با محمّد و على كه فرداى قيامت [٦]بيايند و بر سر [٧]صراط بايستند و با [٨]دوزخ مقاسمه كنند،و رسول-عليه السلام-اين كار تفويض كرده باشد به اميرالمؤمنين على تا او دوزخ را همى گويد:

هذا لي و هذا لك خذيه فانّه من اعدائي و ذريه فانّه من اوليائي؛ اين تو را و آن مرا [٩]اين را بگير كه از دشمنان است و آن را دست بدار كه از دوستان است،پس خطاب با هر دو است،خداى تعالى فردا دقيامت [١٠]ايشان را گويد:

أَلْقِيٰا ؛دراندازى [١١]هر كفّارى عنيد را در دوزخ.گفتند:كلّ كفّار بنبوّة محمّد عنيد [٣٢-ر]لولاية [١٢]علىّ بن ابي طالب،و دليل اين تأويل حديث حارث همدانى است كه او وقتى گفت اميرالمؤمنين را:يا اميرالمؤمنين،من از دو جاى [١٣]مى‌ترسم: